Later meer!

’t Zijn drukke tijden hier, dus ik heb weinig tijd gehad om iets neer te schrijven.

  • Ik heb uren bij de dierenarts gezeten, gelukkig enkel voor inentingen…
  • Mijn nieuwe laptop is geleverd, maar omdat die op Vista draait, is het overzetten van de gegevens niet zo simpel…
  • Een eetdag voor een vereniging stond ook op het lijstje…
  • We moesten naar een veranda gaan kijken, om te zien of die eventueel bij ons huis zou kunnen passen…
  • Ik moest op zoek naar architecten en aannemers…
  • De tuin had heel dringend aandacht nodig (zo erg dat ik niet eens een “voor/na” foto genomen heb uit pure schaamte)…
  • Heeeel veeeel werk in te halen na een weekje verlof…
  • We moesten dringend langs een paar winkels…

En dan ben ik waarschijnlijk nog de helft vergeten!  Enfin, nu efkes van mijn middagpauze gebruik gemaakt om toch een kleine update te geven.

🙂

Stokje!

Moekemicheline en Miss Puntkomma hebben mij een stokje toegegooid en met wat vertraging, ga ik dat nu eens efkes afwerken sie!

  • Wat wilde je later worden, toen je je nog in je kinderjaren bevond? – Ik wilde eerst zangeres worden, tot ik mijzelf op een bandje hoorde zingen, hoe klein ik toen ook was, ik besefte wel degelijk dat die stem geen brokken ging maken in de showbizz.  Toen wilde ik (als grote ruimtevaartfan) de eerste vrouw in de ruimte worden, maar een russin was me voor.  Daarna wilde ik ingenieur elektronica worden, zoals Yoko Tsuno, de hoofdpersoon in mijn favoriete strip.  Wiskunde was echter ook geen fort, dus die optie viel ook weg.  (Heb dan maar zo’n ingenieur aan de haak geslagen…) Dus werd acteren mijn droom, maar buiten wat amateurtoneel is dat ook niets geworden, al komt mijn acteertalent nu wel van pas bij het kalmeren van boze klanten!
  • Wat ben je uiteindelijk geworden? – Normaal gezien zou ik nu nog altijd een saaie kantoorbaan hebben, zoals de eerste 15 jaar van mijn carriere, maar door omstandigheden werd ik in deze job gekatapulteerd en op professioneel gebied is dat het beste wat me ooit overkomen is!  Ik werk voor een nutsmaatschappij en ik bezoek werven, meestal van nieuwbouw-woningen, mijn taak is het om ervoor te zorgen dat klanten en graafploegen en techniekers, enz. hun ding kunnen doen, zodat de aansluiting op ons net vlotjes kan doorgaan.
  • Hoe wilde je er later uitzien, toen je je nog in je kinderjaren bevond? – Ook al was de film “Roger Rabbit” toen nog niet gemaakt, ik wilde eruit zien als Jessica “I’m not bad, I’m just drawn that way” Rabbit!  🙂
  • Hoe zie je er nu uit? – Euhm, Jessica Rabbit 20 jaar en heel wat kilo’s later?  😉
  • Hoe zag de man van je dromen eruit? – John Travolta natuurlijk!
  • En wat is het uiteindelijk geworden? – Een blonde reus met een buikje, die het merendeel van zijn blonde lokken verloren is.  Guitar Hero, zielsverwant en lekker dier, hij werkt hard, maar hij maakt ook tijd voor fun en hij is nooit te beroerd om lingerie of sexy kleding voor me te kopen!  🙂
  • Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd? – Een jongen een meisje en liefst zo rap mogelijk!
  • Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden? – 2 zonen van 13 en 15, ik wou erg graag een dochter, maar ik ga dat toch niet nog eens proberen…  😉
  • Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet? Ik was helemaal gek van Spaghetti van Miracoli.  Spruitjes, witloof, kaas, stoofvlees en eender welke vis vond ik vies.
  • Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten? Die spaghetti van Miracoli heb ik een tijd geleden nog eens gemaakt, maar ik verkies nu toch die spaghetti-saus die mijn ventje maakt!  Spruitjes, vis en kaas lust ik nu wel, stoofvlees en witloof nog steeds niet.  Ik ben gek op oesters, als er op een feest een oesterbar is, dan laat ik de andere buffetten voor wat ze zijn, dan eet ik alleen oesters tot ik echt niet meer kan…  Ik lust graag frietjes van de frituur en pizza en kebab en pitta en een Kingfish of een Giant kan je ook altijd kwijt aan mij.  Voor de rest doe je mij altijd een plezier met scampi’s of gamba’s, eender hoe ze klaargemaakt worden en op restaurant bestel ik bijna altijd een goeie steak, saignant of au point – al naargelang hoeveel vertrouwen ik in de kok heb –  en liefst met béarnaisesaus.  Voor de rest ben ik dol op geitenkaas, eender hoe ze die in een gerecht verwerken. 

 Naar wie ik dit ga gooien, beslis ik van ’t weekend wel, als ik een beetje bijgelezen ben!

overdrive

De tijd is weer eens in overdrive gegaan, althans mijn perceptie van tijd toch. Ik probeer het een beetje bij te houden, maar de uren en dagen glippen door mijn vingers als los zand.

Wat de trigger voor dit fenomeen is, weet ik niet. Ik realiseer het me meestal pas wanneer ik me gedesoriënteerd begin te voelen en dan lijkt de tijd nog een versnelling hoger te gaan…

Ik heb er niet echt grip op, hoe graag ik dat ook zou willen, mijn schaduw haalt me in en ik loop achter. Gelukkig heb ik mijn PDA om toch nog een beetje controle over mijn leven te behouden, maar alles wat niet virtueel vastgelegd en van een alarmpje voorzien is, wordt zo goed als zeker vergeten.

Zo liet ik na iets te laten weten, aan een oud-collega die op pensioen gaat en me uitgenodigde op zijn afscheidsfeestje. Ik voel me rot, want ik vind dat echt een toffe mens en het lijkt wel of ik hem compleet genegeerd heb.

Het enige wat ik kan doen is het ondergaan en hopen dat de tijd zich terug wil schikken naar mijn ritme. Tot dan loop ik mezelf achterna en moet ik me erbij neerleggen dat ik van alles vergeet en mensen erger of teleur stel.

Bent u een beelddenker? (of Visual Spatial Learner)

Bent U een visueel-ruimtelijke leerling? Hoe is Uw stijl van leren?

1. Denkt u vooral in beelden in plaats van woorden?

2. Weet u dingen zonder in staat te zijn uit te leggen waarom?

3. Lost u problemen op ongebruikelijke wijze op?

4. Hebt u een levendige verbeelding?

5. Herinnert u zich wat U ziet en vergeet U wat U hoort?

6. Bent u verschrikkelijk slecht in spellen?

7. Kunt u zaken visualiseren uit verschillende perspectieven?

8. Bent u organisatorisch gehandicapt?

9. Verliest u vaak het bewustzijn van tijd?

10 Leest u liever een kaart dan mondelinge aanwijzingen te volgen?

11. Herinnert u zich plaatsen te vinden die U slechts een maal bezocht?

12 Is uw handschrift voor anderen moeilijk leesbaar?

13 Kunt u aanvoelen wat anderen voelen?

14 Bent u muzikaal, artistiek of mechanisch aangelegd?

15 Weet u meer dan anderen denken dat U weet?

16 Heeft u een hekel aan spreken voor een groep mensen?

17 Voelde u zich knapper naar mate U ouder werd?

18. Bent u een slaaf van Uw computer?

Als U ja antwoordde op 10 van de bovenstaande vragen, bent U zeer waarschijnlijk een visueel-ruimtelijke leerling.

bron: Silverman, L.K. (2002). Upside-Down Brilliance: The Visual-Spatial Learner. Denver: DeLeon Publishing (Mag gekopieerd worden)

(Gevonden op : Hoogbegaafd-Beelddenkers)

Soms lijkt het een variant op ADHD en ik weet ook dat zowat alle ADHD’ers die ik ken, beelddenkers zijn, maar het is een profiel dat mij zo ongeveer past als een handschoen. Ook dit wordt blijkbaar weer beschouwd als een “afwijking” en slechts een paar enkelingen schijnen het voordeel van deze denkwijze in te zien. Het wordt ook vaak geassocieerd met “indigo-” of “nieuwetijdskinderen”, iets zweverigs, waar ik me totaal niet in kan vinden.

Tot voor een paar jaar ging ik er trouwens van uit, dat iedereen in beelden dacht, dat bleek dus helemaal niet zo te zijn. Het verklaart wel waarom ik zo’n moeite heb met gesproken instructies en waarom ik het zo moeilijk vind, om wat ik in mijn hoofd zie, te verwoorden zonder gebaren of tekeningen. Vaak vinden mensen het wel grappig dat ik haast direct begin te tekenen, als ik iets wil uitleggen en bijna direct begin te schrijven, als mij iets uitgelegd wordt.

Het verklaart ook waarom ik wel dol was op poppenkast, maar het voorlezen van sprookjes maar niks vond. Ik kan iets enkel en alleen onthouden, als ik het op één of andere manier kan visualiseren. Jaartallen van buiten leren is nog steeds een haast onmogelijke opdracht, tenzij ik er een beeld aan kan hangen natuurlijk…

Vaak kom ik maar niet uit mijn woorden en nog vaker wil het woord dat ik moet hebben, me absoluut niet te binnen schieten, terwijl ik het wel weet in een andere taal. Soms maak ik vreemde combinaties van woorden of zelfs geheel nieuwe woorden, die natuurlijk door niemand begrepen worden. Ik vind woorden trouwens niet zo belangrijk en spring er dus vrij slordig mee om, vaak tot wanhoop van mijn gesprekspartners.

Soms versta ik niet wat iemand vlak voor me zegt, maar wel wat er 10 meter verder gefluisterd wordt. Dat is enorm vermoeiend, gezien je geacht wordt, netjes te luisteren naar je gesprekspartner en je absoluut niet te moeien in het andere gesprek.

Toch heeft beelddenken ook voordelen. Je ziet eerder het geheel en kunt een probleem tegelijk van verschillende kanten benaderen. Ook blijven je hersenen op de achtergrond doorwerken, waardoor je vaak de oplossing vindt, zonder echt te weten hoe je daartoe gekomen bent. Die constante stroom van gedachten op de achtergrond, kan ontzettend vermoeiend zijn, maar zelf vind ik het echt wel de moeite waard.

Het kan gebeuren dat een tekst waarover ik al een tijdje mijmer, plots gewoon uit mijn handen komt als ik voor mijn computer zit, schijnbaar zonder moeite en in een recordtempo… Ik ben dan meestal (veel) meer tijd kwijt aan het redigeren van die tekst, dan aan het schrijven ervan. Dat nalezen en verbeteren is een klusje dat ik ontzettend vervelend vind en meestal sluipen er toch altijd nog een paar fouten door de mazen van het net…

Een tekst schrijven met pen en papier is bijna onmogelijk, want ik kan veel sneller typen dan schrijven en het aanpassen van een tekst is virtueel veel gemakkelijker. Fouten kan je verbeteren zonder dat het zichtbaar is en je hoeft pas helemaal op het laatst te beslissen hoe je tekst eruit moet zien.

Ervaring heeft me geleerd dat een goed team uit woorddenkers en beelddenkers moet bestaan. De woorddenkers zorgen dat de logische volgorde bewaard wordt en houden de tijd in het oog. Ook houden ze de beelddenkers een beetje in toom en weerhouden hen ervan te fel af te dwalen. De beelddenkers op hun beurt, zorgen ervoor dat een denkpiste niet te snel verlaten, of helemaal overgeslagen wordt, ze komen vaak met originele ideeën en vinden soms een kortere weg naar de oplossing. Als beide groepen elkaar in hun waarde laten en proberen te begrijpen, krijg je een “dream-team”!

Idealisme…

Voor ik kinderen had en dus nog jong, onnozel en idealistisch was, had ik heel erg duidelijke ideeën omtrent opvoeden. Ik zou mijn kinderen overladen met liefde, aangemoedigen enkel het goede te doen en ze zouden nooit (echt NOOIT) speelgoed krijgen dat geïnspireerd was op geweld en oorlog.

 

Toch verzamelden mijn jongens, in een mum van tijd, een hele resem revolvers, zwaarden (Power Rangers én Star Wars), pijlen, bogen en -ach ja- de speelgoedversie van zowat alles wat bedoeld is om mensen te verwonden en te doden.

 

De eerste stukken kwamen in huis in de vorm van cadeautjes, want wat kopen mensen voor verjaardagen van kleine jongens? Auto’s en speelgoedwapens natuurlijk! Ik deed een poging hen te ontmoedigen als ze weer eens oorlogjes uitvochten onder vriendjes, maar je kan je zoon toch niet als enige verbieden om met zulk speelgoed te spelen?

 

Na verloop van tijd ga je inzien, dat je in je eentje de wereld niet kan veranderen en dat “oorlogje spelen” of “cowboy en indiaantje” spelen, er gewoon bij blijkt te horen voor kleine jongens. En alweer verschuift je grens, het principe werd afgezwakt tot “geen films of series waar geweld in voor komt”…

 

Waarna ik tot de ontdekking kwam, dat je je TV dan best buitengooit! In zowat elk programma zit (verdoken) geweld. Daar komt bij dat je je kinderen buiten de groep plaatst, als blijkt dat de hele klas begeesterd is, over net die film of die serie, waar je zonen niet naar mogen kijken!

 

Ik stelde opnieuw een grens, geen geweldadige computerspellen! Om er daarna achter te komen dat ze vrolijk “Tekken” speelden bij mijn ex en dat andere ouders er blijkbaar ook geen been in zagen, die dingen voor hun kinderen te kopen.

 

Toen mijn broer me vorig jaar kerstmis vroeg, of zijn petekind blij zou zijn met de PSP-versie van “Kill Zone”, heb ik na wat getwijfel toch toegegeven. Het enige wat ik echt (écht hé!) niet in huis wil, zijn “first person shooters” en dingen zoals “Grand Theft Auto”.

 

Gisteren zijn onze zonen gaan “paintballen”, zo noemen ze het toch zelf, of er een officiëel Nederlands woord voor bestaat weet ik niet. Om de hele groep ter plaatse en weer thuis te krijgen, was afgesproken dat wij onze zonen en nog een vriendje zouden afhalen na het spel.

 

Samen met die vriend, vertelden ze enthousiast over hun heldendaden, “Ik heb er … vermoord!”, klonk het aan de ene zijde, “Ik heb er … afgeschoten!”, hoorde ik aan de andere kant, nummer 3 had er dan weer … afgeknald. Vreselijk vond ik het, mijn maag draaide gewoon om!

 

Maar -eerlijk is eerlijk- ik had het mijn ouders waarschijnlijk “nooit” vergeven, als ze mij, uit principe, zoiets verboden zouden hebben…

Druk!

Gisteren veilig thuisgekomen, reis ging vrij vlot eigenlijk, maar ’t was toch vermoeiend.

Vandaag lekker uitgeslapen en daarna naar het geboortefeest van mijn nieuwe neefje. Heel fijn was dat, zoveel familieleden die ik in geen jaren gezien heb, altijd maar aan onze kinderen uitleggen dat dat “de zoon van de dochter van de zuster van de bomma was” of “dat is zuster van den bompa waar je altijd een verjaardagskaartje met centen van krijgt”, familiebanden worden door de tijd als maar ruimer…

En dan nog al die kinderen, die je vaak de laatste keer op een huwelijk of een begrafenis gezien hebt, toen ze nog veel jonger waren en wie hoort nu ook weer bij wie? Enfin, de dag was een groot succes en het feestvarken zat lekker in de kangeroezak bij zijn mama, dus die hoorden we zeker niet klagen!

Straks lekker eten (ventje is chinees gaan halen) en daarna op tijd naar bed. Ik heb nog wel een week verlof, maar ik moet ook nog uitpakken natuurlijk, een kl*tewerk vind ik dat, maar dat hoort er nu éénmaal bij!

Pride and Prejudice

“Hoe vaak heb je dat boek nu al gelezen?”

De toon waarop het gezegd wordt, maakt me duidelijk dat mijn lief echt niet begrijpt waarom je een boek meer dan één keer zou lezen, toch zeker niet als het fictie is! Nu zijn er nog boeken die ik regelmatig met veel plezier herlees, maar in dit huis dat meer en meer op een bibliotheek begint te lijken, spant eentje echter duidelijk de kroon (toch wat herlezen betreft) en dat is “Trots en Vooroordeel” van Jane Austen, originele titel “Pride and Prejudice”.

Het begon allemaal toen op de televisie de BBC-serie uitgezonden werd. Zoals zovelen was ik direct in de ban van Mister Darcy, gespeeld door Colin Firth. Natuurlijk kocht ik de serie op video en ondertussen heb ik ze ook op DVD, al is dat import (dus zonder ondertitels). Dan is er natuurlijk nog de film met Keira Knightley en de Bollywood-versie “Bride and Prejudice”.

Ik heb alle boeken van Jane Austen in het Engels én in het Nederlands, behalve “Gevoel en Verstand”, de vertaling van “Sense and Sensebility”, gewoon omdat dat boek niet meer te krijgen is. Ik wacht al jaren op een herdruk, maar dat lijkt er maar niet van te komen…

Ondertussen amuseer ik mij voor de zoveelste keer met de belevenissen van mijnheer Darcy en juffrouw Elizabeth Bennet. Eigenlijk kan ik dat boek op eender welke plek openslaan en beginnen lezen, ik weet immers wat er gebeurd is en wat de toekomst de personages nog zal brengen. Toch trekt het verhaal me nog altijd aan en ga ik er ~alweer~ helemaal in op.

Zijn er nog mensen die zo’n favoriet boek hebben? Eentje dat zowat stukgelezen is, maar dat toch regelmatig de boekenkast mag verlaten, omdat het gewoon zo mooi, boeiend, grappig, ontspannend, confronterend of wat dan ook is, dat het elke keer weer de moeite van het lezen waard is…

Taalverwarring…

Nu ik toch massa’s tijd heb, kan ik een paar dingen uitwerken die ik in mijn Palm noteerde, om er later over te schrijven. Zo ook deze anekdotes…

*********

We brachten het weekend door in Malmedy en gingen even langs de Carrefour. Ik werd moe van al dat slenteren (man bij de CD’s en DVD’s, kinderen bij de computerspellen) en ik had in de inkomhal een fauteuil zien staan, je kent dat wel, zo’n eenmalige aanbieding.

Ik installeer mij comfortabel op die zetel en wat kun je daar anders doen, dan kijken naar de mensen die passeren? Aan de overzijde stond een jobstudent of een interim of zo, aan een standje waar je twee soorten kaas kon proeven. Het werd me algauw duidelijk dat dat niet echt die kerel zijn droomjob was, hij voelde zich niet op zijn gemak in dat witte pakje en kende waarschijnlijk absoluut niks van kaas.

Komen er twee Nederlandse heren een stukje kaas proeven. Die mannen spreken natuurlijk Nederlands en een ook nog beetje Duits, dat gastje blijkbaar enkel Frans. Op vriendelijke wijze proberen die heren aan die jongen uit te leggen, dat het om kaas uit hun geboorteland gaat en dat ze daar best trots op zijn. Dat manneke verstond daar dus niks van en wist niet goed wat deze proevers wilden. Hij kreeg ocharme alle kleuren van de regenboog!

Mijn kennis van het Frans is ongeveer te vergelijken met den Elio zijn kennis van het Nederlands, dus ik was er niet scheutig op, om mij daar te gaan moeien. Toch kon ik het op den duur niet meer aanzien, dus ben ik even tot ginder gewandeld, om met een paar woorden Frans en wat gebarentaal uit te leggen dat dat Hollandse kaas was…

*********

Tijdens een ander weekend, ergens dit voorjaar, word ik op weg naar de WC in (voor mij toch) perfect Duits aangesproken. Een dame vraagt me vriendelijk of ik die taal machtig ben. Ik kan me vrij goed behelpen in het Duits, toch genoeg dat ze me verstaan, al zullen er wel wat verkeerde verbuigingen insluipen. De dame vraagt informatie over de camping, ze zijn namelijk op zoek naar een vakantiebestemming voor komende zomer. Dus ik antwoord zo goed en zo kwaad als ik kan op haar vragen.

Mijn man komt me even later achterna en die spreekt echt vloeiend Duits, veel beter dan ik. Dus vraag ik “Kan jij die mevrouw even meer uitleg geven, jij kent die taal beter?”. Waarop de dame verbaasd zegt “Oh, spreekt u Nederlands?”. Die mensen kwamen uit Nederlands Limburg en omdat ze vlak bij de Duitse grens wonen, spreken ze natuurlijk haast vlekkeloos die taal!

In Malmedy verwacht je niet direct iemand die Nederlands spreekt en omdat dat stadje vlakbij de Oostkantons ligt, spreken heel wat mensen vlot Duits. De bazin van de camping spreekt nochtans uitsluitend Frans.

Het deed me denken aan “Piet Pienter en Bert Bibber”, ik was gek op die stripverhalen. In één van hun avonturen zijn ze in Duitsland en Bert wordt aangesproken door iemand die vraagt of hij “ein anstecher” heeft. Waarop Bert antwoordt “nein, ich schmore nicht”. Bert vertelt enthousiast aan Piet dat die andere man zeker niet gemerkt heeft dat hij geen Duitser was. Ondertussen zegt die andere man trots hetzelfde tegen zijn madam…

Oh, dus daarom deed ik dat niet meer…

p1010021.jpgNu ik toch één van mijn gouden schoenenregels gebroken heb – mijn nieuwe slippers hebben immers geen dichte tip – zijn mijn tenen natuurlijk zichtbaar als ik ze draag… Dus kwam ik op het onzalige idee om mijn teennagels te lakken. Na wat zoekwerk heb ik een paar flesjes nagellak opgeduikeld. Die lak leek op ’t eerst zicht niet meer bruikbaar, maar na wat enthousiast schudden, bleek dat (spijtig genoeg) toch nog in orde te komen.

Ik was er ook vrij zeker van, dat ik nog van die marteldingen bezat om tussen mijn tenen te wurmen, want die zaten ooit eens bij een pedicure-set die ik in huis haalde.

Toen ik aan de gang ging met de teruggevonden nagellak, herinnerde ik mij direct weer waarom ik rigoureus gestopt ben met het lakken van mijn teennagels. Ik heb namelijk niet echt een vaste hand en ben ook niet zo lenig dat ik mijn voeten dicht genoeg bij mijn ogen krijg, toch niet voor zo’n precisiewerkje…

p1010015.jpgGelukkig heb ik die oude nagellak gebruikt en geen nieuwe gekocht om deze domme dingen mee te doen. Nu is het te hopen, dat ik ook nog een flesje aceton vind in de chaos van de badkamerkast. Zo af en toe komt het goed uit dat ik zo’n hamsteraar ben natuurlijk!

*********

‘k Hoor net op de radio dat ik blijkbaar een “female chauvinist pig” ben, buiten het feit dat ik geen siliconenborsten heb (mijn E-cup is puur natuur). Oh ja, ik duik ook niet zomaar met iedereen in bed. Maar voor de rest klopt het plaatje aardig en als ik dat zo hoor, vind ik dat eigenlijk niet echt erg…

Wodka/orange

slechte-foto2.JPGMijn vermogen om foto’s te maken, vermindert recht evenredig met het stijgen van het alcoholgehalte in mijn bloed. Dat realiseerde ik me toen ik daarstraks de beelden zag, die ik van ’t weekend vastgelegd heb voor de eeuwigheid. Ik was van sommige foto’s zelfs vergeten dat ik ze gemaakt had…

slechte-foto.JPGDit soort beelden krijg je als je vergeet de flits uit te klappen… Maar hoe ik op het idee kwam om foto’s te maken van mijn kousen, dat zou ik echt niet meer kunnen zeggen.

’t Was anders wel ontzettend plezant ginder, lekker gegeten, heerlijk in het zonnetje gezeten, geknuffeld, gevreeën, genoten, (iets te veel) wodka/orange gedronken, naar een dvd van Nigel Williams gekeken en daarna eentje van Wim Helsen. Allebei waren ze schitterend! Samen gelachen en onzettend veel tegen mekaar gezeverd…