We zijn er bijna!

Nog één dagje werken en ik heb een heeeele week verlof! Gezien het de laatste dagen best druk was, kijk ik er echt wel naar uit. Omdat ik alles altijd graag netjes achterlaat (toch wat mijn werk betreft), is het nog even heel hard doorwerken, zodat mijn collega’s volgende week niet te vaak voor mij moeten invallen, die mensen hebben het allemaal zo al druk genoeg…

We gaan niet op reis, gezien mijn ventje geen verlof neemt. Maar hier in Vlaanderen is ook meer dan genoeg te doen hé? Ik wil zeker naar de “Star Wars” tentoonstelling, eens langs de Ikea en bij goed weer staat het provinciaal domein in Kessel-Lo ook mijn lijstje, wreed lang geleden dat we daar nog geweest zijn. Ik moet ook nog een dagje familiebezoek inplannen, dat is absoluut nodig, gezien er heel wat achternichtjes en neefjes geboren zijn, die ik nog niet gezien heb.

Oudste zoon wil graag naar de zoo of naar Plankendaal. Ooit hadden we daar een jaar of 7 na elkaar een abonnement, dat was handig toen de kinderen nog klein waren en onze tuin eerder op een oerwoud leek. Maar nadat ze daar erg onvriendelijk, star en onflexibel reageerden, toen ik mijn abonnement wilde verlengen en bleek dat ik geen parkeerkaart zou krijgen, omdat ik welgeteld 1 (één!) dag te laat was, heb ik dat niet meer verlengd.

Om een gratis parkeerkaart te krijgen, moest je een maand of wat eerder betalen dan de vervaldag van je abonnement, dus ik was niet eens een slechte betaler! Dat abonnement is gewoon erg duur, daarbij dan nog eens voor elk bezoek de parking moeten betalen, dat vond ik er over. Sindsdien heb ik daar (ik ben principiëel in die dingen) geen stap binnen gezet en ik ben eigenlijk niet echt van plan om daar iets aan te veranderen.

Bwa, we zullen wel zien, als het zulk wisselvallig weer blijft, zit een bezoek aan een dierenpark er zowiezo niet in…

Eén hommel maakt de lente niet…

De eerste hommel van het jaar, maakte vandaag zijn/haar (?) opwachting. Dat beestje heeft niet echt een goei moment uitgekozen, want warm is het allerminst.

Op de foto lijkt het, alsof het een paar poten mist, maar toen ik het heel voorzichtig (met behulp van 2 stukjes karton) in de lavendel gezet heb, waren alle poten duidelijk aanwezig. Hopelijk geven die struikjes een beetje beschutting, want zo midden op de oprit, dat is toch niet echt een veilige plek voor zo’n kwetsbaar beestje.

hommel.jpg

Gebrek aan kleding?

 Zondagmorgen bij het ontbijt…

  • (jongste zoon) Mama, heb je al jeansbroeken gewassen?
  • (oudste zoon) Ja, want wij hebben geen enkele propere lange broek meer! 
  • (jongste zoon) Eigenlijk zouden we toch dringend eens moeten gaan shoppen, hé mama?
  • (ikke) Hoe kan dat nu, er zitten er toch maar een paar in de was?  Allez, ga het vuil goed maar halen boven, dan steek ik die broeken rap efkes in ’t machien.

Oudste zoon komt naar beneden met 3 jeansbroeken, in de was vind ik er nog een stuk of 3.  Een paar uur later geef ik de gewassen en gedroogde exemplaren aan jongste zoon mee naar boven, om weg te hangen.  Die laatste kleedt zich om voor de Chiro en komt naar beneden, getooid in één van de zeldzame exemplaren,  waar nog geen schade aan te zien is. 

Nu hou ik de broeken die zichtbare slijtage vertonen, net bij voor dat soort activiteiten, maar zo’n broeken hingen zogenaamd niet meer in hun kleerkast.

Ik naar boven en de kleerkast van de zonen uitgemest.  Achtien (18!) lange broeken vond ik daar, maar goed dat ik dat even controleerde.  Ze hadden er niet beter op gevonden dan hun broeken al gauw efkes in de kast te leggen, ipv de moeite te doen om elke broek even op een kapstokje te hangen.

Nadat jongste zoon met een iets meer gehavend exemplaar naar de Chiro vertrok, heb ik oudste zoon de broeken laten passen waarvan ik een vermoeden had, dat die misschien te klein konden zijn (beide zonen zijn momenteel ongeveer even groot, ondanks een leeftijdsverschil van 2 jaar).  Drie waren er effectief te klein, dus die liggen nu klaar om weg te geven.  Dat brengt het saldo aan lange broeken, die nog passen en die proper in de kast hangen, op 15…

Gezien kleren kopen met de zonen, een dure en vooral ultra-stresserende activiteit is, ben ik blij dat ik daar toch nog even aan kan ontsnappen!

Virtueel overgewicht?

Gisteren kwam mijn nieuwe digitale keukenweegschaal (van den Aldi), voor de eerste keer van pas.  Mijn ventje had die aankoop minachtend bekeken.  Hij weegt zelden of nooit ingrediënten af, hij doet dat op ’t gevoel en hij zit er zelden naast. 

Ik daarentegen, ik kook zelden of nooit.  Tenzij je het ineenflansen van eenvoudige (echt heel eenvoudige!) maaltijden, koken kan noemen.  Ik heb er in elk geval zo goed als nooit een weegschaal voor nodig.  Maar gisteren dus, ging het net een beetje anders dan anders…

  • (hij) Eén of twee kaaskroketjes per persoon als voorgerecht?
  • (ikke) Kweetnie, we moeten wel zien dat die steak opgeraakt hé, zou zonde zijn om die te laten liggen!
  • (hij) Ja, da’s ook waar.
  • (ikke) Hoeveel steak heb je gekocht?
  • (hij) Ga eens kijken, ik weet dat niet precies.
  • (ikke) Schat, je hebt méér dan een kilo steak gekocht!
  • (hij) Dat kan niet, dat is gewoon onmogelijk, dat kan niet zoveel wegen!
  • (ikke) Dit pakje weegt bijna 400 gram en dat andere net geen 800 gram.
  • (hij) Hoe kan dat nu, die stukken vlees zijn ongeveer even groot!
  • (ikke) Wacht ik neem de keukenweegschaal.
  • (hij) *minachtende blik*
  • (ikke) Hmmm, dit pak weegt 388 gram, bruto dan nog, en op het etiket staat dat dat bijna 800 gram is!  Zijn dat effe dure stukjes vlees zeg…
  • (hij) Hoe laat is het, is de winkel nog open?  Kom geef mijn autosleutels, ik ga dat terug doen!

Die steak is terugbetaald, maar we konden datzelfde pakje dus niet terug meenemen, want dat moet terug naar de beenhouwerij.  Zonde want het waren prachtige stukjes vlees, perfect gewoon.  Er moest een ander pakje gekozen worden in de koeltoog, eentje waar wel het juiste gewicht en dus ook de juiste prijs op stond…

dure-steak1.jpg

dure-steak.jpg 

Don’t talk back to Darth Vader!

Don’t talk back to Darth Vader, cause he’ll get you!!  🙂

 

Maar dit is pas echt hilarisch!!:-)

Hasta la Vista baby!

Al de hele week voel ik me een beetje grieperig en het wordt er bepaald niet beter op.  Wreed spijtig, want ik keek eigenlijk echt wel uit naar de blogdrink vanavond!  Soit, ik hoop dat dit leuke initiatief niet eenmalig zal zijn, dan kan ik volgende keer mijn schaai inhalen…

Vanavond dan maar wat wennen aan Vista, want dat verschilt zo ingrijpend van mijn oude Windows, dat ik er wel wat moeite mee heb!  Dat mijn hoofd momenteel bepaald niet helder is, helpt me natuurlijk ook niet echt vooruit.  Het is zoeken en proberen en vooral veel vloeken!  Zo krijg ik mijn foto’s niet kleiner, ik kan er alleen een stuk uitsnijden. 

Waarschijnlijk is dat allemaal poepsimpel en zoek ik het weer veel te ver.  De foto van het Mickey-Monster in de sidebar kan ik dus nog niet vervangen, maar op deze foto kunnen jullie in elk geval al zien hoe hard dat beestje groeit!!

mickeymonster.jpg

Ikea, goed idee?

Toen we vanmorgen bij de Ikea arriveerden, dacht ik dat het dit keer wel zou meevallen met de drukte. De parking was niet eens halfvol en ik kon nog in de kelder parkeren, vlakbij de ingang zelfs…

Eens binnen was ik snel een illusie armer, zelfs om 11 uur ’s morgens was het er al veel en veel te druk naar mijn goesting. En wat mensen zo leuk vinden aan ultra traag slenteren, dat begrijp ik niet -liefst met 4 of 5 naast elkaar of pa met een kar en ma met een buggy- zodat mensen zoals ik, die al wel weten waar ze voor komen, vooral niet voorbij kunnen steken! Gelukkig kan je hier en daar een hoek afsnijden, anders was ik stante pede omgekeerd denk ik.

Enfin, ik heb mijn bureaustoel, niet die ene die ik op oog had, want die viel IRL enorm tegen, maar eentje in zwart/fuchsia, waarvan ik zeker ben dat het een stevig model is, want de kinderen hebben er ook zo eentje, in de zwart/gele uitvoering en die is na een jaar nog altijd helemaal heel!

Volgende halte was het beddengoed, want iedereen was toe aan een nieuwe dekbedovertrek. De kinderen hebben gekozen voor combinaties van gifgroen en inktzwart, ik voor satijnen streepjes in warme kleuren. De zonen hebben ook nieuwe matrassen, die waren echt wel aan vervanging toe, alleen wat doe ik met de oude?

De bedden zijn verschoond, de was is gesorteerd en de eerste lading zal binnen een half uur of zo richting droogkast kunnen. Zelfs de strijk is gedaan! Ik sta tegenwoordig vaak versteld van mezelf, nooit gedacht dat een superpoetshulp zo’n effect op mij zou hebben…

😉