Virtueel overgewicht?

Gisteren kwam mijn nieuwe digitale keukenweegschaal (van den Aldi), voor de eerste keer van pas.  Mijn ventje had die aankoop minachtend bekeken.  Hij weegt zelden of nooit ingrediënten af, hij doet dat op ’t gevoel en hij zit er zelden naast. 

Ik daarentegen, ik kook zelden of nooit.  Tenzij je het ineenflansen van eenvoudige (echt heel eenvoudige!) maaltijden, koken kan noemen.  Ik heb er in elk geval zo goed als nooit een weegschaal voor nodig.  Maar gisteren dus, ging het net een beetje anders dan anders…

  • (hij) Eén of twee kaaskroketjes per persoon als voorgerecht?
  • (ikke) Kweetnie, we moeten wel zien dat die steak opgeraakt hé, zou zonde zijn om die te laten liggen!
  • (hij) Ja, da’s ook waar.
  • (ikke) Hoeveel steak heb je gekocht?
  • (hij) Ga eens kijken, ik weet dat niet precies.
  • (ikke) Schat, je hebt méér dan een kilo steak gekocht!
  • (hij) Dat kan niet, dat is gewoon onmogelijk, dat kan niet zoveel wegen!
  • (ikke) Dit pakje weegt bijna 400 gram en dat andere net geen 800 gram.
  • (hij) Hoe kan dat nu, die stukken vlees zijn ongeveer even groot!
  • (ikke) Wacht ik neem de keukenweegschaal.
  • (hij) *minachtende blik*
  • (ikke) Hmmm, dit pak weegt 388 gram, bruto dan nog, en op het etiket staat dat dat bijna 800 gram is!  Zijn dat effe dure stukjes vlees zeg…
  • (hij) Hoe laat is het, is de winkel nog open?  Kom geef mijn autosleutels, ik ga dat terug doen!

Die steak is terugbetaald, maar we konden datzelfde pakje dus niet terug meenemen, want dat moet terug naar de beenhouwerij.  Zonde want het waren prachtige stukjes vlees, perfect gewoon.  Er moest een ander pakje gekozen worden in de koeltoog, eentje waar wel het juiste gewicht en dus ook de juiste prijs op stond…

dure-steak1.jpg

dure-steak.jpg 

Don’t talk back to Darth Vader!

Don’t talk back to Darth Vader, cause he’ll get you!!  🙂

 

Maar dit is pas echt hilarisch!!:-)

Hasta la Vista baby!

Al de hele week voel ik me een beetje grieperig en het wordt er bepaald niet beter op.  Wreed spijtig, want ik keek eigenlijk echt wel uit naar de blogdrink vanavond!  Soit, ik hoop dat dit leuke initiatief niet eenmalig zal zijn, dan kan ik volgende keer mijn schaai inhalen…

Vanavond dan maar wat wennen aan Vista, want dat verschilt zo ingrijpend van mijn oude Windows, dat ik er wel wat moeite mee heb!  Dat mijn hoofd momenteel bepaald niet helder is, helpt me natuurlijk ook niet echt vooruit.  Het is zoeken en proberen en vooral veel vloeken!  Zo krijg ik mijn foto’s niet kleiner, ik kan er alleen een stuk uitsnijden. 

Waarschijnlijk is dat allemaal poepsimpel en zoek ik het weer veel te ver.  De foto van het Mickey-Monster in de sidebar kan ik dus nog niet vervangen, maar op deze foto kunnen jullie in elk geval al zien hoe hard dat beestje groeit!!

mickeymonster.jpg

Ikea, goed idee?

Toen we vanmorgen bij de Ikea arriveerden, dacht ik dat het dit keer wel zou meevallen met de drukte. De parking was niet eens halfvol en ik kon nog in de kelder parkeren, vlakbij de ingang zelfs…

Eens binnen was ik snel een illusie armer, zelfs om 11 uur ’s morgens was het er al veel en veel te druk naar mijn goesting. En wat mensen zo leuk vinden aan ultra traag slenteren, dat begrijp ik niet -liefst met 4 of 5 naast elkaar of pa met een kar en ma met een buggy- zodat mensen zoals ik, die al wel weten waar ze voor komen, vooral niet voorbij kunnen steken! Gelukkig kan je hier en daar een hoek afsnijden, anders was ik stante pede omgekeerd denk ik.

Enfin, ik heb mijn bureaustoel, niet die ene die ik op oog had, want die viel IRL enorm tegen, maar eentje in zwart/fuchsia, waarvan ik zeker ben dat het een stevig model is, want de kinderen hebben er ook zo eentje, in de zwart/gele uitvoering en die is na een jaar nog altijd helemaal heel!

Volgende halte was het beddengoed, want iedereen was toe aan een nieuwe dekbedovertrek. De kinderen hebben gekozen voor combinaties van gifgroen en inktzwart, ik voor satijnen streepjes in warme kleuren. De zonen hebben ook nieuwe matrassen, die waren echt wel aan vervanging toe, alleen wat doe ik met de oude?

De bedden zijn verschoond, de was is gesorteerd en de eerste lading zal binnen een half uur of zo richting droogkast kunnen. Zelfs de strijk is gedaan! Ik sta tegenwoordig vaak versteld van mezelf, nooit gedacht dat een superpoetshulp zo’n effect op mij zou hebben…

😉

Vooroordeel

Zo nu en dan kijk ik wel eens naar “Big medicine” op VijfTV en denk dan wel eens “Hoe kan iemand het zo ver laten komen?”, want je moet toch al een flinke eter zijn, om meer dan 200 kg lichaamsgewicht te verzamelen…  Tot ik besefte dat slanke mensen dat ook wel eens van mij zullen denken.  Ik heb immers zelf flink wat overgewicht.  Toch erger ik me te pletter aan mensen die denken dat je gewoon zwak bent en vinden dat je niet genoeg wilskracht hebt.  Als afvallen zo gemakkelijk was, zou toch niemand te zwaar zijn?  Maar dikke mensen zijn ondertussen het enige “politiek correcte” mikpunt voor spot in onze maatschappij…

Als je verslaafd bent aan sigaretten of drank, dan kan je ervoor zorgen dat je daar zo weinig mogelijk mee geconfronteerd wordt, je mijdt systematisch de plekken waar je in verleiding kan komen.  Eten moet je echter altijd blijven doen, ook als je moet afvallen.  Je wordt constant geconfronteerd met allerlei lekkers waar je niet aan mag komen.  Je moet naar de bakker om brood en je moet dan sterk genoeg zijn om geen zoetigheid te kopen.  Je loopt door de supermarkt en moet alle vette en zoete hapjes laten staan en alleen gezonde dingen meenemen.  Ik kan het ook niet totaal uit mijn huis weren, want mijn kinderen hebben geen gewichtsproblemen en ze alle snoep ontzeggen, zou er alleen voor zorgen dat dat snoep verleidelijker en later misschien toch nog problematisch zou worden.

De volgende ergernis : U vindt het misschien choquerend, maar ik sport niet graag, ik vind dat vervelend en saai en gezien mijn evenwicht en hand-oog-coördinatie niet geweldig zijn, ben ik ook echt nooit goed in sport.  Altijd de sukkel van de groep zijn, dat maakt het sporten er absoluut niet leuker op…  Stel je eens voor dat je zo’n 4 keer per week iets moet gaan doen dat je echt niet leuk vindt, in een omgeving van mensen die je bekijken als was je een buitenaard wezen, omdat je zo onhandig en absoluut niet afgetrimd bent, zou jij dat leuk vinden?

Kleding is ook al zo’n heikel thema.  Het is niet omdat ik systematisch weiger laagjeskleding te dragen en voor mezelf sexy kleren verkies, dat ik het leuk vind om zo beperkt te zijn in mijn kledingaankopen.  Ik val meestal net tussen de twee mogelijke suppliers in.  De grootste maat in confectiekleding is vaak net iets te klein voor mij, maar in de grote-maten-winkels kan ik ook niet altijd terecht, want de kleinste maat daar is vaak te groot… 

Waarom maken zoveel ketens speciale collecties voor hun klanten met een maatje meer?  Meestal zijn dat dan nog vormeloze stukken, die veel te lang zijn en waar je gewoon nooit mooi in kan zijn, ook niet met een maatje 38.  Waarom niet gewoon de collectie een paar maten laten doorlopen, er zijn toch kopers genoeg?  Gezien je in de solden vaak enkel de heel kleine maatjes vindt en de grotere maten doorgaans voordien al uitverkocht zijn, is er toch duidelijk een markt voor?

Ooit hoorde ik iemand zeggen “Als ik zo dik was, zou ik dat niet durven dragen hoor!”, al was het niet de bedoeling van die persoon, dat ik dat zou horen.  Waarom zouden mensen met een maatje meer, vormeloze oversized kleding moeten dragen?  Als de gevoelige oogjes van de dieetmaffia gaan tranen van een paar vetrolletjes of een bol buikje of wat cellulitis, dat ze dan wegkijken hé!  Mijn motto qua kleding is “als ze het in mijn maat maken, dan kan ik het dragen” en dat gaat zo snel nog niet veranderen.  Heel wat mannen vinden een maatje meer trouwens best wel wat hebben hoor en gelukkig heb ik er zo eentje thuis en hij is echt niet de enige!

Teveel mensen zijn zo enorm gefixeerd op uiterlijk, zij weten niet wat ze missen…

Roze?

Ik had vanmiddag vrij genomen om naar de kapper te gaan, maar blijkbaar was ik niet de enige met die plannen en mijn kapsel verkeert echt nog niet in zo’n desastreuze toestand, dat het een wachttijd van meer dan 2 uur zou rechtvaardigen.  Perfect moment om eindelijk een stukje aan “la vie en rose” te wijden… 

Nu beschouw ik mijzelf niet als een zwartkijker, ik probeer doorgaans de zonnige zijde van de zaken op te zoeken.  Ik lach met (bijna) alles, want als je erbij gaat zitten huilen, kom je geen meter verder.  Zelfs toen we in de vroege uurtjes van het nieuwe jaar, met mooie feestelijke schoenen, in plaats van degelijk waterdicht schoeisel, enkeldiep in de sneeuw ploeterden, om sneeuwkettingen rond de banden van de auto te bevestigen, vond ik dat eigenlijk hilarisch.  Mijn man vond die sneeuwstorm niet zo grappig, maar soit, we zijn toch boven geraakt! 

’t Is niet dat ik niet kritisch ben, want ook al ben ik een echte mismatcher, ik reageer eerder als een matcher.  Als ik al kritiek geef, probeer ik dat altijd heel subtiel en opbouwend te doen en zal ik bijna altijd vooral de goeie kanten in de verf zetten.  Maar een mismatcher ziet nu eenmaal elke afwijking in het geheel en daar helemaal niet op reageren kost meestal zowat alle moeite van de wereld…

Enfin, ooit heb ik letterlijk een roze bril gekocht, eentje die ik al een tijdje op oog had, een relatief goedkoop modelletje met roze spiegelglas.  Het was toen mijn opa op sterven lag en ik daar bovenop niet zo’n leuke tijd had op het werk.  Ik voelde me toen volledig uitgeput en gestresseerd en al deed die roze bril geen wonderen, het hielp me toch om wat meer kleur in de wereld te zien.  Hij moet hier nog ergens rondslingeren, maar de laatste tijd heb ik hem niet echt nodig gehad.

Eens kijken over welke onderwerpen ik een vleugje roze kan spiegelen…

  • het is bijna krokusverlof, nog één weekje alles geven en daarna een hele week vakantie!
  • ik hield het niet voor mogelijk, maar mijn nieuwe poetsvrouw is zeker even geweldig als de vorige.  Het zijn zussen, maar de verschillen konden haast niet groter zijn.  Ik was supercontent van zus nr 1, aangenaam in de omgang, grondig in haar werk en supersnel, daarom liet ik haar altijd wat eerder stoppen.  Zus nr. 2 is relaxter, lacht altijd, is heel communicatief en een echt zonnetje in huis.  Ze lijkt precies aan te voelen wat er moet gebeuren en is al met iets bezig, voor ik het nog maar kan vragen.  Net als haar zus heeft ze 6 kinderen, maar daarvan zijn er al 3 volwassen en dus het huis uit.  Ik kan alleen maar met bewondering naar deze vrouwen kijken, zo’n groot gezin grootbrengen en dan toch nog de energie hebben om zo hard te werken!
  • Omdat ook zij uit Congo komt, spreekt ze dat typische sappige Frans met Afrikaans accent, het klinkt zo warm dat je de zon bijna op je huid voelt schijnen, als je met haar praat.  En door haar kan ik mijn kennis van het Frans een beetje opkrikken.
  • Waar kan ik me nog op verheugen?  Oh ja, nu de tweeling Kaulitz onlangs 18 werd en daarmee officieel meerderjarig, mag ik Tokio Bill eindelijk een lekker dier noemen.  Het meisje van 15, dat diep in mij verscholen zit, zou haar kamertje liefst volhangen met posters en dit keer niet van John Travolta.  Een jongen met make-up was trouwens vrij gewoon in mijn jonge jaren, denk maar aan The Cure, The Human League, Duran Duran, Prince, Michael Jackson, David Bowie, Marilyn Manson en ga maar door.  Die androgyne uitstraling heeft blijkbaar nog altijd dezelfde uitwerking op meisjeharten, terwijl het in mannen zo’n weerzin te weeg schijnt te brengen, dat ze het vaak niet kunnen laten om heel lelijke dingen over die jongens te zeggen…
  • Dat de zonen zich de laatste tijd behoorlijk kleden en zich niet meer in van die oversized flodderige kleren verschuilen.  Ook al is Tokio Hotel voor hen ondertussen bijna passé, het was het zinnetje “Volgens mij zou Bill van Tokio Hotel zoiets zeker dragen!”, dat hen er een paar maanden geleden eindelijk toe bracht, hun lange slanke postuur te benadrukken met smalle jeansbroeken en normaal passende T-shirts, in plaats van die alles verhullende zakkige kledij.   De echt smalle jeansbroeken die ik ondanks luid protest toch gekocht heb en waarvan ze bij hoog en bij laag volhielden dat ze ze niet zouden dragen, horen nu bij hun lievelingskleren…
  • Dat ik in de solden een prachtig tweed jasje van Gerry Weber gevonden heb, waar 70% af ging en twee jeansbroeken van hetzelfde merk, die passen alsof ze speciaal voor mij gemaakt werden, aan 50% korting.
  • Dat ik nu eindelijk net die armband heb die ik altijd al wilde, ook al schijn ik maar niet aan de prachtige bedels van de appel en de slang te geraken.  De appel alleen heb ik al te koop gevonden, maar ik wil ze allebei en niet eentje alleen.
  • Dat mijn laptop gemaakt is, al ben ik hem nog altijd niet gaan halen.

Het logo krijg ik niet geplaatst, dat lijkt elke keer weer fout te lopen, maar roze is het toch wel hé?

🙂

Stokje!

Moekemicheline en Miss Puntkomma hebben mij een stokje toegegooid en met wat vertraging, ga ik dat nu eens efkes afwerken sie!

  • Wat wilde je later worden, toen je je nog in je kinderjaren bevond? – Ik wilde eerst zangeres worden, tot ik mijzelf op een bandje hoorde zingen, hoe klein ik toen ook was, ik besefte wel degelijk dat die stem geen brokken ging maken in de showbizz.  Toen wilde ik (als grote ruimtevaartfan) de eerste vrouw in de ruimte worden, maar een russin was me voor.  Daarna wilde ik ingenieur elektronica worden, zoals Yoko Tsuno, de hoofdpersoon in mijn favoriete strip.  Wiskunde was echter ook geen fort, dus die optie viel ook weg.  (Heb dan maar zo’n ingenieur aan de haak geslagen…) Dus werd acteren mijn droom, maar buiten wat amateurtoneel is dat ook niets geworden, al komt mijn acteertalent nu wel van pas bij het kalmeren van boze klanten!
  • Wat ben je uiteindelijk geworden? – Normaal gezien zou ik nu nog altijd een saaie kantoorbaan hebben, zoals de eerste 15 jaar van mijn carriere, maar door omstandigheden werd ik in deze job gekatapulteerd en op professioneel gebied is dat het beste wat me ooit overkomen is!  Ik werk voor een nutsmaatschappij en ik bezoek werven, meestal van nieuwbouw-woningen, mijn taak is het om ervoor te zorgen dat klanten en graafploegen en techniekers, enz. hun ding kunnen doen, zodat de aansluiting op ons net vlotjes kan doorgaan.
  • Hoe wilde je er later uitzien, toen je je nog in je kinderjaren bevond? – Ook al was de film “Roger Rabbit” toen nog niet gemaakt, ik wilde eruit zien als Jessica “I’m not bad, I’m just drawn that way” Rabbit!  🙂
  • Hoe zie je er nu uit? – Euhm, Jessica Rabbit 20 jaar en heel wat kilo’s later?  😉
  • Hoe zag de man van je dromen eruit? – John Travolta natuurlijk!
  • En wat is het uiteindelijk geworden? – Een blonde reus met een buikje, die het merendeel van zijn blonde lokken verloren is.  Guitar Hero, zielsverwant en lekker dier, hij werkt hard, maar hij maakt ook tijd voor fun en hij is nooit te beroerd om lingerie of sexy kleding voor me te kopen!  🙂
  • Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd? – Een jongen een meisje en liefst zo rap mogelijk!
  • Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden? – 2 zonen van 13 en 15, ik wou erg graag een dochter, maar ik ga dat toch niet nog eens proberen…  😉
  • Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet? Ik was helemaal gek van Spaghetti van Miracoli.  Spruitjes, witloof, kaas, stoofvlees en eender welke vis vond ik vies.
  • Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten? Die spaghetti van Miracoli heb ik een tijd geleden nog eens gemaakt, maar ik verkies nu toch die spaghetti-saus die mijn ventje maakt!  Spruitjes, vis en kaas lust ik nu wel, stoofvlees en witloof nog steeds niet.  Ik ben gek op oesters, als er op een feest een oesterbar is, dan laat ik de andere buffetten voor wat ze zijn, dan eet ik alleen oesters tot ik echt niet meer kan…  Ik lust graag frietjes van de frituur en pizza en kebab en pitta en een Kingfish of een Giant kan je ook altijd kwijt aan mij.  Voor de rest doe je mij altijd een plezier met scampi’s of gamba’s, eender hoe ze klaargemaakt worden en op restaurant bestel ik bijna altijd een goeie steak, saignant of au point – al naargelang hoeveel vertrouwen ik in de kok heb –  en liefst met béarnaisesaus.  Voor de rest ben ik dol op geitenkaas, eender hoe ze die in een gerecht verwerken. 

 Naar wie ik dit ga gooien, beslis ik van ’t weekend wel, als ik een beetje bijgelezen ben!

Die Zeit lauft…

Wat gaat de tijd toch snel, ik ben alweer helemaal in de normale routine vervallen na 2 dagen…  Wel plezant dat we thuiskwamen in een proper huis, dankzij mijn superpoetsvrouw.  Voor de allereerste keer is alles volledig uitgepakt en zelfs grotendeels gewassen geraakt, één dag na thuiskomst.  Tot hiertoe was dat een karweitje dat ik altijd maar voor me uitschoof en het was zeker geen uitzondering als er, twee weken na thuiskomst, nog reiszakken half uitgepakt rondslingerden…  Enfin, zonder de afleiding van een berg huidhoudelijk werk, naast de berg uitpakwerk, ging het behoorlijk vlot!

Mijn gezondheid is min of meer in orde, er is alleen nog een beetje nazorg vereist.  Morgen of overmorgen even langs de huisarts voor controle en binnen 14 dagen nog eens, om te zien of de oorstop echt wel helemaal weg is.  Ik ben nog altijd verkouden, maar dat zal in de loop van de tijd ook wel verdwijnen zeker?

Onze Mickey is ongelooflijk gegroeid in de tijd dat we weg waren, zo heeft hij niet meer die triestige blik die zo kenmerkend is voor kleine poesjes.  Eigenlijk is hij nu een jonge kat, in plaats van een kitten.  Zijn ogen zijn niet meer blauw, maar rookgrijs met een kring van groen en een beetje blauw en bruin, maar hij heet nog altijd Mickey, al noemen we hem meestal Gremlin of Mickey-monster, zeker als hij alweer eens kattekwaad uithaalt.  De zonen zijn nogal gewonnen voor de schrijfwijze Mikki, want dat is cool en Mickey niet…

Mickey/Mikki is nog moeilijk binnen te houden, dus ben ik er gisteren mee langs de dierenarts geweest.  Hij is kerngezond, heeft een goed gewicht en is nu ingeënt tegen zowat alles waar je een kat tegen kan inenten.  Eind volgende week is de bescherming in orde en dan mag hij buiten spelen.  Binnen een maand nog een herhalingsinenting en over een maand of 3, wordt ie een “je-weet-wel-kater“.  Als hij dan onder zeil is, kan hij in een keer ook gechipt worden.  Onzen Ozzy moet ook nog gechipt worden, maar gezien die niet meer onder narcose moet voor ’t één of ’t ander, krijgt die gewoon een kalmeermiddel als hij moeilijk doet.  Er moet namelijk een stukje vacht weggeschoren worden om die chip met een naald onder de huid te brengen en katten laten dat zelden toe.

Oh ja, speciaal voor Annemie, de boeken die ik tijdens de vakantie kocht :

  • everyone worth knowing – Lauren Weisberger (chicklit, schrijfster van “The Devil wears Prada”)
  • Die Knebel von Mavelon – Steffi von Wolff (historische roman)
  • Die Philosophin – Peter Prange (historische roman)
  • The Illuminator – Brenda Rickman Vantrease (historische roman)
  • The Guy not Taken – Jennifer Weiner (chicklit, schrijfster van “Goed in bed”, “In haar schoenen”, …

Tijdens mijn (zieken-)verlof gelezen :

  • Cell – Stephen King (niet lezen vlak voor je gaat slapen…)
  • Panic  – Jeff Abbot (spannende spionage-roman, niet zo mijn genre, maar deze is echt wel boeiend en aangenaam om te lezen.)
  • The Devil Wears Prada – Lauren Weisberger (opnieuw)
  • Een deel van “The Illuminator”.  Dat boek is moeilijk weg te leggen, het speelt in late 14de eeuw, toen elk boek nog met de hand (over)geschreven moest worden.  Die handschriften werden dan “verlicht” met miniatuurschilderijtjes, het werk van een “Illuminator”. 

Update

Te onthouden :

  • Vertrek nooit, never, nie, jamais op reis zonder je documenten van de mutualiteit, het spaart je niet het lange wachten, maar je moet je tijdens die (in)activiteit tenminste geen zorgen maken, over de factuur van al die onderzoeken.  Dankzij het kaartje van Eurocross, werd alles netjes rechtstreeks aan de verzekering aangerekend, de vraag of een deel van die kosten terug aan mij gefactureerd zullen worden, is een zorg voor later.
  • Kies een gastheer die betrokken is met je welzijn, iemand die een bevriend specialist opbelt en hem overtuigt één van zijn gasten toch nog in zjin overvolle schema te passen, zodat je niet nog eens eerst een paar uur op spoed mag wachten, om dan door een doodvermoeide assistent behandeld te worden.
  • Als je denkt dat er misschien wel een stop in je oor zou kunnen zitten, ga dan voor je vertrek even langs bij de huisarts, lukt dat niet, zorg dan dat er geen water in je oren kan lopen in bad of zeker in het zwembad.
  • Als je ongeveer een kwartier moet rijden om nieuwjaar te gaan vieren op een schip en er hangt sneeuw in de lucht, zet je sneeuwlaarzen dan toch maar in de auto, neem een zaklamp mee en zorg voor een stuk karton, een joga-matje of iets in die aard, zodat je niet in de sneeuw hoeft te knielen, om op weg naar je vakantiewoning de banden van sneeuwkettingen te voorzien, omdat je de laatste steile helling naar je vakantieverblijf niet op geraakt.
  • Beter nog, leg die sneeuwkettingen thuis een keer of twee op de banden, zodat je weet wat je moet doen en waar je op moet letten.

Bijgeleerd :

  • Dat spreekuur in het Duits gewoon “Sprechstunde” is.
  • Dat een “zwembad-oor” een afschuwelijk pijnlijke aandoening is.
  • Dat je best je voorraad serieuze pijnstillers (Brufen – Cataflam – …) meeneemt van thuis, want die heten hier allemaal anders en leg aan een Oostenrijkse neus-keel-oren-specialist maar eens uit, dat aspirine-varianten voor jou geen enkel effect hebben op de absurde pijn.
  • Dat er Oostenrijkse specialisten zijn, die speciaal voor jou op zaterdag en zondag naar hun praktijk komen, omdat ze je van dichtbij willen opvolgen.  Een pak aangenamer dan in ’t weekend elke dag naar de NKO-kliniek in de volgende grote stad moeten rijden.
  • Dat de mooiste bedelarmbanden die van Thomas Sabo Charm Club zijn, maar dat die dingen behoorlijk prijzig zijn.
  • Dat sneeuw vaak makkelijker is om op te wandelen, dan de paden waar gestrooid is.  Die laatste veranderen namelijk in ijspistes als de temperatuur flink onder nul gaat.
  • Dat -14° minder koud kan aanvoelen dan -2° en dat dan weer minder koud kan aanvoelen dan +1,5°.
  • Dat ongeveer de helft  van je vakantie ziek zijn in weze goedkoop is, want die dagen neem je geen kabelliften en maak je geen boottochten of andere dure excursies.  Je gaat niet winkelen en omdat je ventje zo lief is om te koken, ga je niet uit eten.  Alhoewel, als je dat geld dan later spendeert aan een armband die je al heel je leven wilt hebben en een aantal bedeltjes die bij je passen, de situatie terug status quo is natuurlijk.
  • Je het ene boek na het andere verslindt als je ’s nachts niet kan slapen, omdat de helft van je gezicht afschuwelijk veel pijn doet en je toch een beetje afleiding nodig hebt.  Zo raak je toch wat leesachterstand kwijt!
  • Dat het perfect mogelijk is om ca 14 dagen niet aan of omtrent een laptop te komen en toch de blogwereld nauwelijks te missen, al heb ik hier nu weer een pak leesachterstand…   😉
  • Dat je, ook al heb je haast geen pijn meer,  niet kan slapen als je net “Cell” van Stephen King uitgelezen hebt en je nooit meer met dezelfde ogen naar je Motorola-GSM kijkt!  (Ik denk dat de grootmeester van de horror flink gesponsord wordt door desbetreffend bedrijf…)
  • Dat de solden in Oostenrijk al op 27/12 beginnen.

Verworven :

  • Een prachtig skipak van Ulla Popken, spijtig genoeg niet in solden, maar zwart dus eindeloos te combineren met andere jassen.  De broek heb ik lekker ruim genomen, zodat ik ze gewoon over mijn jeans aan kan trekken.  Okay, ik ski wel niet, maar het komt ook van pas om je billen warm te houden als je gaat wandelen in de vrieskou en het zal toch ooit nog wel eens vriezen in de Ardennen zeker?  (Ik heb het toch al één keer kunnen aandoen, nadat ik genoeg hersteld was om weer naar buiten te gaan!)
  • Een armband van Thomas Sabo met een aantal bedeltjes (schoendoos met schoentjes, ballerina’s, een BH’tje, een gelukzwijn, een ster, een handtas, een zonnebril en een edelweiss, het ijskristal was nergens meer te krijgen)
  • Een stuk of 6 nieuwe romans in het Duits en het Engels, veel en veel goedkoper dan de Nederlandse vertalingen.
  • Een “huispak” in zwart fluweel versierd met strass-steentjes. (Pas echt ziek geworden de dag nadat hier de solden begonnen, goeie timing niet?)
  • Een stuk of wat bangelijk mooie bloesjes van de Gerry Weber shop.
  • Een paar waanzinnig mooie beige sneeuwlaarsjes met veters (van Esprit voor de schoenenfreaks).
  • Een interessant boek over optische illusies, met massa’s voorbeelden, voor maar 4,95 euro.

En morgen weer naar huis!

Gelukkig nieuwjaar!!!

Dat al jullie wensen mogen uitkomen en voor alles, dat iedereen gezond en wel blijft!!

🙂