De vogel is gaan vliegen…

Kleine Kakkewietjes worden groot…

… en trekken de wijde wereld in…

… maar er zijn kapers op de kust!

Domme Mickey, vogels kunnen vliegen, katten niet!

Ozzy klimt niet in bomen, hij denkt eerder strategisch…

… misschien komt de vogel wel terug, of niet?

😉

Meet Kakkewiet!

Ik denk dat onze Kakkewiet een mereljongske is, eentje dat wat overmoedig is geweest en het nest wat te vroeg verlaten heeft. De kinderen vonden hem (of haar) op het gazon en namen hem direct in bescherming. Voor de kattenhaters onder jullie, hij mankeert helemaal niks, dus Ozzy en Mickey hebben hem zeker niet te grazen genomen! (Ze hebben er zelfs niet eens veel intresse voor eigenlijk.)

De pieren die de zonen gevangen hadden, gingen er heel goed in en die kweek bleef maar open gaan… ’t Was wel efkes moeilijk om het voeren onder de knie te krijgen, je moet dat bijna in zijn keelgat duwen, zodat hij enkel maar moet slikken.

Na wat surfen werd het duidelijk dat Kakkewietje minstens tot maandag op ons aangewezen zal zijn, geen enkel vogelcentrum was bereikbaar, of het moest zijn voor echte noodgevallen.

Gezien het pierenvangen nogal veel tijd in beslag nam en dat beestje ongeveer constant wil eten, ben ik met mijn oudste zoon op zoek gegaan naar meelwormen. In de derde winkel was het prijs, een zakje vieze wriemelbeestje rijker, togen we weer naar huis.

Ze vallen wreed goed in de smaak moet ik zeggen, hij heeft volgens mij al 2 keer zijn lichaamsgewicht in die beesten binnengespeeld. Zijn naam kreeg hij omdat hij zo ongeveer even snel kan kakken, als dat hij kan eten…

Zij die de komende nachten gaan moeten opstaan om een klein vogelke eten te geven, groeten u!

😉

Hamster met lef!

Deze moedige hamster durft het zelfs aan, om mee in het etensbakje van zijn kattenvriend te kruipen! Nu is dat echt wel een superlieve kat, want de enige “close encounter of the third kind” tussen één van mijn katten en één van mijn dwerghamsters, liep spijtig genoeg dodelijk af.

Kan iemand dit eventueel vertalen?

😉

Virtueel overgewicht?

Gisteren kwam mijn nieuwe digitale keukenweegschaal (van den Aldi), voor de eerste keer van pas.  Mijn ventje had die aankoop minachtend bekeken.  Hij weegt zelden of nooit ingrediënten af, hij doet dat op ’t gevoel en hij zit er zelden naast. 

Ik daarentegen, ik kook zelden of nooit.  Tenzij je het ineenflansen van eenvoudige (echt heel eenvoudige!) maaltijden, koken kan noemen.  Ik heb er in elk geval zo goed als nooit een weegschaal voor nodig.  Maar gisteren dus, ging het net een beetje anders dan anders…

  • (hij) Eén of twee kaaskroketjes per persoon als voorgerecht?
  • (ikke) Kweetnie, we moeten wel zien dat die steak opgeraakt hé, zou zonde zijn om die te laten liggen!
  • (hij) Ja, da’s ook waar.
  • (ikke) Hoeveel steak heb je gekocht?
  • (hij) Ga eens kijken, ik weet dat niet precies.
  • (ikke) Schat, je hebt méér dan een kilo steak gekocht!
  • (hij) Dat kan niet, dat is gewoon onmogelijk, dat kan niet zoveel wegen!
  • (ikke) Dit pakje weegt bijna 400 gram en dat andere net geen 800 gram.
  • (hij) Hoe kan dat nu, die stukken vlees zijn ongeveer even groot!
  • (ikke) Wacht ik neem de keukenweegschaal.
  • (hij) *minachtende blik*
  • (ikke) Hmmm, dit pak weegt 388 gram, bruto dan nog, en op het etiket staat dat dat bijna 800 gram is!  Zijn dat effe dure stukjes vlees zeg…
  • (hij) Hoe laat is het, is de winkel nog open?  Kom geef mijn autosleutels, ik ga dat terug doen!

Die steak is terugbetaald, maar we konden datzelfde pakje dus niet terug meenemen, want dat moet terug naar de beenhouwerij.  Zonde want het waren prachtige stukjes vlees, perfect gewoon.  Er moest een ander pakje gekozen worden in de koeltoog, eentje waar wel het juiste gewicht en dus ook de juiste prijs op stond…

dure-steak1.jpg

dure-steak.jpg 

Vooroordeel

Zo nu en dan kijk ik wel eens naar “Big medicine” op VijfTV en denk dan wel eens “Hoe kan iemand het zo ver laten komen?”, want je moet toch al een flinke eter zijn, om meer dan 200 kg lichaamsgewicht te verzamelen…  Tot ik besefte dat slanke mensen dat ook wel eens van mij zullen denken.  Ik heb immers zelf flink wat overgewicht.  Toch erger ik me te pletter aan mensen die denken dat je gewoon zwak bent en vinden dat je niet genoeg wilskracht hebt.  Als afvallen zo gemakkelijk was, zou toch niemand te zwaar zijn?  Maar dikke mensen zijn ondertussen het enige “politiek correcte” mikpunt voor spot in onze maatschappij…

Als je verslaafd bent aan sigaretten of drank, dan kan je ervoor zorgen dat je daar zo weinig mogelijk mee geconfronteerd wordt, je mijdt systematisch de plekken waar je in verleiding kan komen.  Eten moet je echter altijd blijven doen, ook als je moet afvallen.  Je wordt constant geconfronteerd met allerlei lekkers waar je niet aan mag komen.  Je moet naar de bakker om brood en je moet dan sterk genoeg zijn om geen zoetigheid te kopen.  Je loopt door de supermarkt en moet alle vette en zoete hapjes laten staan en alleen gezonde dingen meenemen.  Ik kan het ook niet totaal uit mijn huis weren, want mijn kinderen hebben geen gewichtsproblemen en ze alle snoep ontzeggen, zou er alleen voor zorgen dat dat snoep verleidelijker en later misschien toch nog problematisch zou worden.

De volgende ergernis : U vindt het misschien choquerend, maar ik sport niet graag, ik vind dat vervelend en saai en gezien mijn evenwicht en hand-oog-coördinatie niet geweldig zijn, ben ik ook echt nooit goed in sport.  Altijd de sukkel van de groep zijn, dat maakt het sporten er absoluut niet leuker op…  Stel je eens voor dat je zo’n 4 keer per week iets moet gaan doen dat je echt niet leuk vindt, in een omgeving van mensen die je bekijken als was je een buitenaard wezen, omdat je zo onhandig en absoluut niet afgetrimd bent, zou jij dat leuk vinden?

Kleding is ook al zo’n heikel thema.  Het is niet omdat ik systematisch weiger laagjeskleding te dragen en voor mezelf sexy kleren verkies, dat ik het leuk vind om zo beperkt te zijn in mijn kledingaankopen.  Ik val meestal net tussen de twee mogelijke suppliers in.  De grootste maat in confectiekleding is vaak net iets te klein voor mij, maar in de grote-maten-winkels kan ik ook niet altijd terecht, want de kleinste maat daar is vaak te groot… 

Waarom maken zoveel ketens speciale collecties voor hun klanten met een maatje meer?  Meestal zijn dat dan nog vormeloze stukken, die veel te lang zijn en waar je gewoon nooit mooi in kan zijn, ook niet met een maatje 38.  Waarom niet gewoon de collectie een paar maten laten doorlopen, er zijn toch kopers genoeg?  Gezien je in de solden vaak enkel de heel kleine maatjes vindt en de grotere maten doorgaans voordien al uitverkocht zijn, is er toch duidelijk een markt voor?

Ooit hoorde ik iemand zeggen “Als ik zo dik was, zou ik dat niet durven dragen hoor!”, al was het niet de bedoeling van die persoon, dat ik dat zou horen.  Waarom zouden mensen met een maatje meer, vormeloze oversized kleding moeten dragen?  Als de gevoelige oogjes van de dieetmaffia gaan tranen van een paar vetrolletjes of een bol buikje of wat cellulitis, dat ze dan wegkijken hé!  Mijn motto qua kleding is “als ze het in mijn maat maken, dan kan ik het dragen” en dat gaat zo snel nog niet veranderen.  Heel wat mannen vinden een maatje meer trouwens best wel wat hebben hoor en gelukkig heb ik er zo eentje thuis en hij is echt niet de enige!

Teveel mensen zijn zo enorm gefixeerd op uiterlijk, zij weten niet wat ze missen…

Stokje!

Moekemicheline en Miss Puntkomma hebben mij een stokje toegegooid en met wat vertraging, ga ik dat nu eens efkes afwerken sie!

  • Wat wilde je later worden, toen je je nog in je kinderjaren bevond? – Ik wilde eerst zangeres worden, tot ik mijzelf op een bandje hoorde zingen, hoe klein ik toen ook was, ik besefte wel degelijk dat die stem geen brokken ging maken in de showbizz.  Toen wilde ik (als grote ruimtevaartfan) de eerste vrouw in de ruimte worden, maar een russin was me voor.  Daarna wilde ik ingenieur elektronica worden, zoals Yoko Tsuno, de hoofdpersoon in mijn favoriete strip.  Wiskunde was echter ook geen fort, dus die optie viel ook weg.  (Heb dan maar zo’n ingenieur aan de haak geslagen…) Dus werd acteren mijn droom, maar buiten wat amateurtoneel is dat ook niets geworden, al komt mijn acteertalent nu wel van pas bij het kalmeren van boze klanten!
  • Wat ben je uiteindelijk geworden? – Normaal gezien zou ik nu nog altijd een saaie kantoorbaan hebben, zoals de eerste 15 jaar van mijn carriere, maar door omstandigheden werd ik in deze job gekatapulteerd en op professioneel gebied is dat het beste wat me ooit overkomen is!  Ik werk voor een nutsmaatschappij en ik bezoek werven, meestal van nieuwbouw-woningen, mijn taak is het om ervoor te zorgen dat klanten en graafploegen en techniekers, enz. hun ding kunnen doen, zodat de aansluiting op ons net vlotjes kan doorgaan.
  • Hoe wilde je er later uitzien, toen je je nog in je kinderjaren bevond? – Ook al was de film “Roger Rabbit” toen nog niet gemaakt, ik wilde eruit zien als Jessica “I’m not bad, I’m just drawn that way” Rabbit!  🙂
  • Hoe zie je er nu uit? – Euhm, Jessica Rabbit 20 jaar en heel wat kilo’s later?  😉
  • Hoe zag de man van je dromen eruit? – John Travolta natuurlijk!
  • En wat is het uiteindelijk geworden? – Een blonde reus met een buikje, die het merendeel van zijn blonde lokken verloren is.  Guitar Hero, zielsverwant en lekker dier, hij werkt hard, maar hij maakt ook tijd voor fun en hij is nooit te beroerd om lingerie of sexy kleding voor me te kopen!  🙂
  • Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd? – Een jongen een meisje en liefst zo rap mogelijk!
  • Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden? – 2 zonen van 13 en 15, ik wou erg graag een dochter, maar ik ga dat toch niet nog eens proberen…  😉
  • Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet? Ik was helemaal gek van Spaghetti van Miracoli.  Spruitjes, witloof, kaas, stoofvlees en eender welke vis vond ik vies.
  • Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten? Die spaghetti van Miracoli heb ik een tijd geleden nog eens gemaakt, maar ik verkies nu toch die spaghetti-saus die mijn ventje maakt!  Spruitjes, vis en kaas lust ik nu wel, stoofvlees en witloof nog steeds niet.  Ik ben gek op oesters, als er op een feest een oesterbar is, dan laat ik de andere buffetten voor wat ze zijn, dan eet ik alleen oesters tot ik echt niet meer kan…  Ik lust graag frietjes van de frituur en pizza en kebab en pitta en een Kingfish of een Giant kan je ook altijd kwijt aan mij.  Voor de rest doe je mij altijd een plezier met scampi’s of gamba’s, eender hoe ze klaargemaakt worden en op restaurant bestel ik bijna altijd een goeie steak, saignant of au point – al naargelang hoeveel vertrouwen ik in de kok heb –  en liefst met béarnaisesaus.  Voor de rest ben ik dol op geitenkaas, eender hoe ze die in een gerecht verwerken. 

 Naar wie ik dit ga gooien, beslis ik van ’t weekend wel, als ik een beetje bijgelezen ben!

Pfiew…

Met het goede voorbeeld van mijn poetsvrouw voor ogen, stortte ik mij gisteren supergemotiveerd op de chaos in de badkamerkast. Die verkeerde namelijk in zulk een extreme staat van verdrukking, dat je de deurtjes heel voorzichtig open moest doen, om geen haardroger of een bus lak, deo of shampoo op je tenen te krijgen!

Zorgvuldig die slordige nest uitgevlooid, de kast uitgewassen (hoe komt al dat stof IN mijn kast?) en eindelijk eens van mijn hart een steen gemaakt en flesjes met ongebruikte en/of verlopen producten en de (o zo mooie) kartonnen verpakkingen van make-up weggegooid.

Gelukkig had ik nog een aantal van die stoffen mandjes van de Ikea liggen, je kent ze wel, zo met een rits onderaan. Op die manier kon ik wat orde in de kast brengen en bijvoorbeeld mijn haardroger veilig wegbergen zonder risico op neerstorten (zo is de vorige immers gesneuveld).

Voor de schuiven kwam mijn bewaarwoede ook weer van pas. Ik hou namelijk bijna altijd de plastic bakjes van ijs en sorbet bij, die zijn immers ideaal om voedsel in te vriezen! De heel platte modelletjes pasten perfect in de schuifjes, zodat de inhoud gesorteerd kon worden en niet binnen de week weer in een totale staat van chaos verkeert…

Het fijne aan deze hele operatie was, dat ik heel wat vergeten schatten teruggevonden heb. Onder andere anderhalve fles “A*man” van “Thierry Mugler“, het lekkerste mannenparfum op de markt en een volle fles “Eau de Parfum Voile d’Ambre” van Yves Rocher, een lekker geurtje voor elke dag dat ik ooit eens kado kreeg omdat mijn klantenkaart vol was.

Nog een prettig bijverschijnsel is, dat ik de eerste tijd geen geld meer moet spenderen aan shampoo, badschuim, bodymilk, lippenbalsem of parfum.  Nu de voorraden gesorteerd zijn, blijken die eerder aan de immense kant te zijn…

Het stoffen douchegordijn (ook van Ikea) kwam helemaal als nieuw en weer helderrood uit de wasmachine, dankzij een flinke scheut azijn. Dat ding heb ik nu al jaren en het lijkt wel onverslijtbaar.

Mijn motivatie begon te slinken toen bleek dat het voorziene uurtje absoluut niet zou volstaan, om orde in dit zootje te brengen… Toch doorgezet en na ongeveer 3 keer de voorziene tijd (mijn tijdsbesef is meestal omgekeerd evenredig met mijn motivatie), kon ik, toch met enige trots, mijn ventje vertellen waar hij zijn scheerspullen en zijn deo zou vinden.

Onderwijl hebben mijn drie mannen ook niet stilgezeten. Druk in de weer met groenten, kruiden en gehakt, toverden ze een reuzenpot spaghettisaus te voorschijn. Toen ik na mijn hard labeur “uitgeput” de keuken binnenstapte, geurde die heerlijk naar het favoriete gerecht uit mijn kinderjaren… Na een heerlijke maaltijd kon ik bovendien 7 porties saus invriezen, zodat we nog een flink aantal keer kunnen genieten van dit middagje kokkerellen onder mannen!