King!

Ik ben verslaafd aan de muntjes van King, als ik zo’n rolletje binnen handbereik heb, dan is dat binnen de kortste keren op…

Natuurlijk ga ik voor de smaak, maar ik ben vooral dol op het feit dat je die zo lekker – stukje bij beetje – af kan knagen. En van het gevoel dat mijn mond helemaal schoon en fris is! Al is al die suiker echt wel slecht voor mijn tanden.

Ik zit ook altijd te spelen met dat muntje in mijn mond, ’t zal het oraal equivalent zijn, van met je vingers tokkelen zeker?

Het enige nadeel is dat ze een beetje korrelig zijn, wat er nogal eens voor kan zorgen, dat je overal wit poeder achterlaat, als je er eentje uit de verpakking neemt. Zo zit de voering van mijn handtas vol witte vegen en vind je zowat overal in mijn auto en op mijn bureau, sporen van wit poeder…

Soms denk ik wel eens, als ik nu ergens gecontroleerd zou worden, zouden ze dat wit poeder dan verdacht vinden? Natuurlijk zal een snuffelhond er niet naar omkijken, die kan die geur perfect onderscheiden van minder legale substanties! Maar op ’t eerste zicht, lijken mijn handtas en auto, zo af en toe, rechtstreeks uit een scène van CSI te komen!

😉

Valmont

Nu we het toch over Colin Firth hebben, in de film Valmont is hij onweerstaanbaar. Niet het strenge gereserveerde van mister Darcy, neen in deze rol is hij een charmeur, een verleider pur sang, zonder scrupules… Mister Darcy als bad boy, dat moet je gewoon gezien hebben!

Gebaseerd op de roman “Les liaisons dangereuses” van Choderlos de Laclos, maar in geen enkel opzicht te vergelijken met “Dangerous Liaisons“.  Neen, “Valmont” is een zwierige film, rijk aan kleur, met prachtige decors en een zwoele atmosfeer…

Ik zou zeggen, haal “Valmont” in huis, want die film is echt het bekijken waard!

Pride and Prejudice

“Hoe vaak heb je dat boek nu al gelezen?”

De toon waarop het gezegd wordt, maakt me duidelijk dat mijn lief echt niet begrijpt waarom je een boek meer dan één keer zou lezen, toch zeker niet als het fictie is! Nu zijn er nog boeken die ik regelmatig met veel plezier herlees, maar in dit huis dat meer en meer op een bibliotheek begint te lijken, spant eentje echter duidelijk de kroon (toch wat herlezen betreft) en dat is “Trots en Vooroordeel” van Jane Austen, originele titel “Pride and Prejudice”.

Het begon allemaal toen op de televisie de BBC-serie uitgezonden werd. Zoals zovelen was ik direct in de ban van Mister Darcy, gespeeld door Colin Firth. Natuurlijk kocht ik de serie op video en ondertussen heb ik ze ook op DVD, al is dat import (dus zonder ondertitels). Dan is er natuurlijk nog de film met Keira Knightley en de Bollywood-versie “Bride and Prejudice”.

Ik heb alle boeken van Jane Austen in het Engels én in het Nederlands, behalve “Gevoel en Verstand”, de vertaling van “Sense and Sensebility”, gewoon omdat dat boek niet meer te krijgen is. Ik wacht al jaren op een herdruk, maar dat lijkt er maar niet van te komen…

Ondertussen amuseer ik mij voor de zoveelste keer met de belevenissen van mijnheer Darcy en juffrouw Elizabeth Bennet. Eigenlijk kan ik dat boek op eender welke plek openslaan en beginnen lezen, ik weet immers wat er gebeurd is en wat de toekomst de personages nog zal brengen. Toch trekt het verhaal me nog altijd aan en ga ik er ~alweer~ helemaal in op.

Zijn er nog mensen die zo’n favoriet boek hebben? Eentje dat zowat stukgelezen is, maar dat toch regelmatig de boekenkast mag verlaten, omdat het gewoon zo mooi, boeiend, grappig, ontspannend, confronterend of wat dan ook is, dat het elke keer weer de moeite van het lezen waard is…

Het parfum…

Ik heb iets met parfum, ik ben gek op het hele imago dat er rond hangt, alleen komt dat imago niet altijd overeen met de geur. Zo was ik helemaal weg van Thierry Muglers “Angel”, tot ik tijdens mijn middagpauze gewoon een parfumerie binnen stapte en om een staal vroeg. De verkoper had er geen staal van, maar wilde me wel eens “parfumeren”. Dat betekent dat er een wolk parfum wordt gespoten, waar je dan even in moet gaan staan. Dat zag ik wel zitten, want (ook volgens die verkoper) word je zo helemaal gehuld in die geur en kan je er lekker lang van genieten.

Genieten zei hij… “Angel” ruikt naar chocolade, mandarijntjes en iets van bloemen, dat was niet echt wat ik verwacht had… Ik werd gewoon misselijk van die geur en ik moest nog een halve dag werken en dan met de bus naar huis, voor ik kon douchen!

Sindsdien ben ik een beetje voorzichtiger met die dingen. Ik hou het grotendeels bij mijn “all time favourites” en zelfs dan kan je wel eens voor verrassingen komen te staan. Zo was ik vroeger helemaal gek van “Giorgio Beverly Hills” en vind ik het nu verschrikkelijk scherp ruiken. “White Linen” is nog altijd geweldig, maar voelt aan als een geur uit mijn vorig leven, dat eindigde waar mijn nieuwe, totaal andere leven begon, het ruikt heerlijk, maar ik voel me er slecht bij…

“Opium” is een geur die op één of andere manier ontsnapt is aan de herinnering van vroeger, waardoor ik hem nog altijd lekker vind ruiken. Een paar weken geleden vond ik een bijna volle fles in mijn oude beautycase. Ik kan me met geen mogelijkheid herinneren hoe ik eraan gekomen ben, maar ook al is dat parfum waarschijnlijk meer dan 10 jaar oud, het is nog altijd perfect in orde.

Ondanks mijn wantrouwen voor nieuwe parfums, zijn twee geuren er toch in geslaagd, binnen te dringen in mijn wereldje. De eerste eerder per toeval, mijn buurvrouwtje kreeg “Very Irresistible” kado, maar vond die geur niks voor haar, bij mij gaat hij wel, dus mocht ik het flesje hebben. De andere is een geurtje dat je gelukkig zou moeten maken, “Smiley” is het eerste parfum dat werkt als een anti-depressivum, althans dat staat toch op de doos… Maar het is een erg vrolijk geurtje en ik word er blij van!

Mijn lievelingsgeur is “N° 5” van Chanel, heerlijk zwoel en ultra vrouwelijk. Het probleem was dat mijn lief slechte herinneringen had aan die geur, een beetje zoals ik heb met “White Linen”. Ik koop nooit parfum voor mezelf, dat is iets dat je kado moet krijgen, zoals lingerie en juwelen. Voor “Smiley” heb ik een uitzondering gemaakt, omdat het een uni-sex geurtje is en mijn wederhelft dat dus ook kan dragen. Maar die “N°5” kon ik dus echt niet zelf in huis halen… Onlangs was mijn ventje echter in een onwaarschijnlijk gulle bui toen we in de “Paris XL” waren (erg uitzonderlijk want hij heeft een verschrikkelijke hekel aan die winkels) en sindsdien beschik ik weer over dat heerlijke sensuele geurtje waar ik zoveel van hou!

Parasieten, yuk!

ozzygroenoog.jpgGisteren thuisgekomen na zware dag, met veel heel moeilijke en ambetante dinges, dus mijn humeur was niet schitterend. ’t Is niet echt aangenaam als iemand anders fouten maakt en ik dan de kastanjes uit het vuur moet halen. De klanten zijn dan kwaad op mij, want ik ben degene die het slecht nieuws moet brengen… Ik begrijp dat echt wel hé, maar plezant is anders.

Moest dan ook nog mijn zonen van ’t school gaan halen, dus ’t was allemaal haasten en vliegen! Thuisgekomen zet ik mij achter mijn laptop, om mijn administratie af te werken, staat mijn oudste achter mij “Mama, den Ozzy heeft overgegeven!”. Nu kan ik op mijn oudste rekenen om zoiets op te kuisen, de jongste zou er neffest staan kotsen, die kan daar dus niet tegen…

Zoon aan de gang met keukenrol en allesreiniger, hoor ik hem roepen “Mama, daar zitten wormen in!”, jakkes!! Ikke gaan zien, maar voor mij waren dat spagetti-slierten, onze Ozzy krijgt meer dan genoeg eten thuis, maar gaat toch nog overal in de buurt schooien naar restjes…

Toen bewoog één van die slierten, dus het waren wel degelijk wormen! Ikke direct naar de dierenarts gebeld voor een afspraak, maar dat is zo’n heel rustige madam, die zei dat ik hem moest wegen en dan terugbellen, ze zou dan wel een middeltje klaar leggen en dat konden we dan komen halen. Dat spaart ons toch weer een visite en den Ozzy is dan niet heel den avond half getraumatiseerd…

Ik was daar niet gerust in natuurlijk, want ik krijg geen pillen door dat beest zijn strot geduwd, nog in geen honder jaar! Bleek daar ook een oplossing voor te zijn, nu bestaat er iets dat je vanachter in zijn nek moet aanbrengen, net zoals dat spul tegen vlooien en teken…

Maar dan moesten we natuurlijk nog weten hoeveel de kat weegt, want dat spul bestaat in twee dosissen, voor katten van minder dan 5 kg en voor katten die meer wegen. Ik heb echter geen weegschaal in huis, allez ‘k heb er wel een, maar die is kapot… Dus Ozzy in zijn reismand gestoken (met heeeel veeeel moeite !) en met die reismand naar de buurvrouw. Oudste zoon op weegschaal gezet zonder Ozzy en daarna met dat reismandje in zijn handen. Ik ga zelf voor geen goud op een weegschaal staan als daar iemand op staat te kijken, dus ikke gelukkig dat ik dat door één van de zonen kon laten doen!

Enfin, den Ozzy is ne ferme kater van ongeveer 6 kg! Zoon naar dierenarts voor medicatie en voor 6,20 euro waren we gesteld. Ik heb wel den indruk dat hij er vandaag een beetje van weet, maar hij eet goed, dus ’t zal wel in orde komen zeker?

Schone schoentjes…

schoenen.JPGIk ben een moeilijke wat schoenen betreft. Gelukkig maar, anders zou ik omkomen in het schoeisel…

Niet dat ik mij nooit heb laten vangen, mijn kasten puilen uit van de schoenen, laarzen, muiltjes en sandalen die ik MOEST hebben, omdat ze zo mooi waren. Een aantal daarvan kan ik echter niet dragen, gewoon omdat ik al zere voeten krijg, als ik er alleen nog maar naar kijk…

Ze hebben ook allemaal een naam. Zo zijn er diverse rooie schoentjes, Puma-ballerina’s, leeuwenschoenen, pitspoezen-sneakers, Willy Wonka-schoenen, parelsleffers, 1001-nacht-muiltjes, krokodillenbotten, floerenbotten, sexbottekes en nog veel meer!

Daarom heb ik een aantal vereisten opgesteld, wat “footwear” betreft. Daar hou ik mij nu altijd en overal aan, hoe mooi het schoeisel ook is en hoe moeilijk het mij ook valt om die prachtstukken te laten staan. Die vereisten zijn :

  1. Geen te hoge hak, ik ben geen steltloper. Ik struikel zo al over mijn eigen voeten, dus koop ik nooit stiletto’s. Heel af en toe laat ik mij toch verleiden tot het kopen van enkellaarsjes met een hoge hak, om bij thuiskomst te merken dat de rechtse een 40 is en de linkse een 39. Dat krijg je als de verkoper het etiket over de maataanduiding plakt en het laarsje dan in het vak van “soldekes/maat 39” zet…
  2. Geen namaakleer, daar krijg ik zweetvoeten in en van zweetvoeten krijg ik voetschimmel. Dat stinkt, is ontzettend irritant en jeukt verschrikkelijk!
  3. Geen sandalen met smalle bandjes, dat snijdt in mijn vel en mijn voeten gaan er dan uitzien als te strak ingebonden worstjes, ik noem dat het “salami-effect”, het doet zeer en is niet esthetisch verantwoord, dus dat doen we niet meer.
  4. De tip moet gesloten zijn, want ik vind mijn tenen niet mooi en ik lak mijn teennagels nooit. Met een open tip komt er ook makkelijk zand in mijn schoenen en daar krijg ik gegarandeerd blaren van.
  5. Ze moeten van in het begin gemakkelijk zitten, als ze in de winkel al pijn doen, moet je ze niet kopen, want dat gaat niet over na het inlopen, dat wordt alleen maar erger.

Eergisteren viel mijn oog op de beige schoentjes op de foto. Ze waren in uitverkoop, aan halve prijs, waarschijnlijk een overschotje van vorige zomer. In de winkel zag ik de donkere schoentjes en die waren eigenlijk al verkocht voor ik ze gepast had. De hakjes zijn comfortabel laag, 1 cm of zo en vooral erg stabiel. Ze zitten als boter aan mijn voeten en ik kan niet wachten tot het warmer en droog wordt, zodat ik ze eindelijk kan dragen…

Natuurlijk hebben ze ook al een naam gekregen, de beige heb ik “trouwschoentjes” genoemd (ook al ga ik absoluut niet trouwen in de nabije of verre toekomst), de zwarte heten vanaf nu “Minni-Mouse-Mambo-Muiltjes”!

Ploesie-Ozzy en Look-a-like Cindy zijn onderweg!!!

ozzyvoor.jpgToen ik de eerste keer één van Luna’s Ploesiepoesie’s zag, wist ik direct dat ik er zo eentje “moest” hebben. Ik begreep ook al heel snel uit – de typisch mannelijke desintresse voor alles wat met pluche te maken heeft, maar geen lingerie is – van mijn vent, dat ik die Ploesie best zelf kon bestellen. Vandaag kreeg ik het goede nieuws dat Ploesie-Ozzy klaar is voor adoptie en er zaten meteen een paar foto’s bij! Samen met Ploesie Deluxe #52 Cindy vertrekt hij kortelings naar België, waar het duo met veel liefde en zorg omringd zal worden. Hopelijk vindt de echte Ozzy hen nu ook nog leuk, maar hij zal er in elk geval niet op mogen slapen!

Ik ben dus duidelijk iemand die gek is op katten, ze zijn mysterieus en eigenzinnig, doen 99 % van de tijd lekker hun goesting en beschouwen het feitelijk als een gunst dat ze bij jou willen wonen. Ik las ooit ergens “Een hond heeft een baas, een kat heeft personeel” en zo gedragen ze zich dan ook.

ozzzy_koe.jpgJij geeft hen eten, een lekker warm plekje om te slapen, je houdt ze vrij van teken en vlooien en je trakteert ze af en toe op iets – wat het ook maar mag wezen – waar ze gek op zijn. In geval van Ozzy is dat een kommetje melk (of een heel klein beetje room), een stukje gerookte zalm, een lepeltje roomijs of vanille-pudding of “de crème de la crème” wat Ozzy betreft, een stukje rauwe kip of kalkoen… Als tegenprestatie geeft hij zo nu en dan een “acte de présence” en mag je hem heel zachtjes aaien. Dan produceert hij dat goddelijke gespin waar mijn hart week van wordt, tot het hem teveel wordt en je met klauwen en/of tanden terecht gewezen wordt!