Voorbij gevlogen

Vakanties zijn toch altijd echt wel wreed rap voorbij hé? Al het werk dat tijdens mijn verlof is blijven liggen, is ondertussen min of meer bijgewerkt, al heeft dat heel wat overuren gekost. Na werkdagen van 9 uren of meer, had ik niet veel goesting om deze laptop nog open te vouwen natuurlijk.

Vandaag moest ik normaal gezien niet werken, maar gezien er een meeting was, ben ik toch efkes naar ’t werk gereden. Die uren kan ik later compenseren en mijn kinderen zijn deze week bij mijn ex. Achteraf gezien had ik het voor geen goud willen missen, want een paar projectmanagers hebben, vanuit hun ivoren toren, een nieuwe procedure opgesteld, die wij binnenkort gaan moeten volgen en daar kregen we info over.

Was ik efkes blij dat ik erbij was, want ik heb in lange tijd niet meer zo gelachen als vandaag! Die projectmanagers hebben hoogst waarschijnlijk nog nooit met een klant gesproken (tenzij die klant een verwant of een vriend zou zijn natuurlijk) en zijn nog nooit “in the field” geweest, maar blijkbaar vonden ze dat ook absoluut niet nodig. Waarom zou je nu ook raad vragen aan de mensen die dagdagelijks met die materie bezig zijn? Wat weten die nu van processen en procedures?

Soit, we zullen wel zien wat er van dat onding overblijft, als we het eenmaal moeten toepassen…

Mijn vakantie was heerlijk, maar veel te rap voorbij. Het weer werkte niet echt mee, dat bleef maar regenen zeg! Enfin, van de nood een deugd gemaakt en samen met de kinderen TV gekeken en hééééél vééééél gelezen. Het eerste weekend hebben we een middag in Aken doorgebracht (daar was het trouwens prachtig weer!) en ik heb alweer een stapeltje boeken mee naar huis genomen. Onder andere eindelijk de Nederlandse vertaling van “De duivel draagt Prada” en “Gossip & Gucci” van Lauren Weisberger (daar moet je dan voor naar Duitsland rijden!) en een vervolg op mijn favoriet der favorieten, “Pride and Prejudice“!

The Darcy’s give a ball” moest er natuurlijk eerst aan geloven. Wat dit vervolg nog leuker maakt, is dat ook personages uit andere romans, in dit verhaal opduiken, al is het dan doorgaans als figurant. Zover ik weet is er nog geen Nederlandse vertaling, maar zelfs in het Engels blijft dit heerlijk leesvoer!

Galoshen

Via deze site, van iemand die nog meer schoenen heeft dan ik (en dan bedoel ik echt meer!), vond ik dit!  Zowel de Sloggers als de Drizzle Boots lijken mij erg handig (eigenlijk onmisbaar), zeker met dat wisselvallig weer van de laatste dagen.  Eindelijk een manier gevonden om zowel mijn sneakers in kwetsbaar daim en nubuck, als mijn hoog gehakte enkellaarsjes te beschermen als het buiten weer eens regent!!

Gebrek aan kleding?

 Zondagmorgen bij het ontbijt…

  • (jongste zoon) Mama, heb je al jeansbroeken gewassen?
  • (oudste zoon) Ja, want wij hebben geen enkele propere lange broek meer! 
  • (jongste zoon) Eigenlijk zouden we toch dringend eens moeten gaan shoppen, hé mama?
  • (ikke) Hoe kan dat nu, er zitten er toch maar een paar in de was?  Allez, ga het vuil goed maar halen boven, dan steek ik die broeken rap efkes in ’t machien.

Oudste zoon komt naar beneden met 3 jeansbroeken, in de was vind ik er nog een stuk of 3.  Een paar uur later geef ik de gewassen en gedroogde exemplaren aan jongste zoon mee naar boven, om weg te hangen.  Die laatste kleedt zich om voor de Chiro en komt naar beneden, getooid in één van de zeldzame exemplaren,  waar nog geen schade aan te zien is. 

Nu hou ik de broeken die zichtbare slijtage vertonen, net bij voor dat soort activiteiten, maar zo’n broeken hingen zogenaamd niet meer in hun kleerkast.

Ik naar boven en de kleerkast van de zonen uitgemest.  Achtien (18!) lange broeken vond ik daar, maar goed dat ik dat even controleerde.  Ze hadden er niet beter op gevonden dan hun broeken al gauw efkes in de kast te leggen, ipv de moeite te doen om elke broek even op een kapstokje te hangen.

Nadat jongste zoon met een iets meer gehavend exemplaar naar de Chiro vertrok, heb ik oudste zoon de broeken laten passen waarvan ik een vermoeden had, dat die misschien te klein konden zijn (beide zonen zijn momenteel ongeveer even groot, ondanks een leeftijdsverschil van 2 jaar).  Drie waren er effectief te klein, dus die liggen nu klaar om weg te geven.  Dat brengt het saldo aan lange broeken, die nog passen en die proper in de kast hangen, op 15…

Gezien kleren kopen met de zonen, een dure en vooral ultra-stresserende activiteit is, ben ik blij dat ik daar toch nog even aan kan ontsnappen!

Ikea, goed idee?

Toen we vanmorgen bij de Ikea arriveerden, dacht ik dat het dit keer wel zou meevallen met de drukte. De parking was niet eens halfvol en ik kon nog in de kelder parkeren, vlakbij de ingang zelfs…

Eens binnen was ik snel een illusie armer, zelfs om 11 uur ’s morgens was het er al veel en veel te druk naar mijn goesting. En wat mensen zo leuk vinden aan ultra traag slenteren, dat begrijp ik niet -liefst met 4 of 5 naast elkaar of pa met een kar en ma met een buggy- zodat mensen zoals ik, die al wel weten waar ze voor komen, vooral niet voorbij kunnen steken! Gelukkig kan je hier en daar een hoek afsnijden, anders was ik stante pede omgekeerd denk ik.

Enfin, ik heb mijn bureaustoel, niet die ene die ik op oog had, want die viel IRL enorm tegen, maar eentje in zwart/fuchsia, waarvan ik zeker ben dat het een stevig model is, want de kinderen hebben er ook zo eentje, in de zwart/gele uitvoering en die is na een jaar nog altijd helemaal heel!

Volgende halte was het beddengoed, want iedereen was toe aan een nieuwe dekbedovertrek. De kinderen hebben gekozen voor combinaties van gifgroen en inktzwart, ik voor satijnen streepjes in warme kleuren. De zonen hebben ook nieuwe matrassen, die waren echt wel aan vervanging toe, alleen wat doe ik met de oude?

De bedden zijn verschoond, de was is gesorteerd en de eerste lading zal binnen een half uur of zo richting droogkast kunnen. Zelfs de strijk is gedaan! Ik sta tegenwoordig vaak versteld van mezelf, nooit gedacht dat een superpoetshulp zo’n effect op mij zou hebben…

😉

De verleiding, de appel en de slang…

Ons weekendje begon heel goed, vlotjes tot ginder gereden, bagage uitgeladen en heel lekker gaan eten in een echte Italiaanse pizzeria. Daarna een glaasje schuimwijn gedronken bij mijn ouders (die ook daar waren van ’t weekend) en de kinderen mochten daar blijven slapen, dus hoefden we onze caravan niet meer helemaal “om te bouwen”.

Zaterdag op tijd opgestaan, kids bij grootouders achtergelaten en naar Aken gereden, altijd leuk om daar te gaan shoppen! Al bij de eerste juwelierszaak die we passeerden, zag ik juwelen van Thomas Sabo. Hadden ze daar toch wel niet de bedeltjes van de appel en de slang zeker! Alleen was het de slang die helemaal bezet is met steentjes en die was afgrijselijk duur, maar ook waanzinnig mooi…

Na wat wikken en wegen, won de verleiding het van het verstand en vroeg ik of ze Visa accepteerden, natuurlijk hadden de verkoopsters toen door dat de deal rond was. Toen ik mijn kaart wilde pakken, zei mijn ventje dat dat niet nodig was, ik moest het maar zien als een vroeg valentijnsgeschenk! Ik heb gewoon een droomman!!

Op dit moment is het echter wat minder plezant, want ik heb twee zieken te verzorgen… De griep heeft hier namelijk flink toegeslagen en ik ben bijna door mijn voorraad koortswerende middeltjes… Ziek worden in de vakantie dat is toch echt ellendig hé?

Update

Te onthouden :

  • Vertrek nooit, never, nie, jamais op reis zonder je documenten van de mutualiteit, het spaart je niet het lange wachten, maar je moet je tijdens die (in)activiteit tenminste geen zorgen maken, over de factuur van al die onderzoeken.  Dankzij het kaartje van Eurocross, werd alles netjes rechtstreeks aan de verzekering aangerekend, de vraag of een deel van die kosten terug aan mij gefactureerd zullen worden, is een zorg voor later.
  • Kies een gastheer die betrokken is met je welzijn, iemand die een bevriend specialist opbelt en hem overtuigt één van zijn gasten toch nog in zjin overvolle schema te passen, zodat je niet nog eens eerst een paar uur op spoed mag wachten, om dan door een doodvermoeide assistent behandeld te worden.
  • Als je denkt dat er misschien wel een stop in je oor zou kunnen zitten, ga dan voor je vertrek even langs bij de huisarts, lukt dat niet, zorg dan dat er geen water in je oren kan lopen in bad of zeker in het zwembad.
  • Als je ongeveer een kwartier moet rijden om nieuwjaar te gaan vieren op een schip en er hangt sneeuw in de lucht, zet je sneeuwlaarzen dan toch maar in de auto, neem een zaklamp mee en zorg voor een stuk karton, een joga-matje of iets in die aard, zodat je niet in de sneeuw hoeft te knielen, om op weg naar je vakantiewoning de banden van sneeuwkettingen te voorzien, omdat je de laatste steile helling naar je vakantieverblijf niet op geraakt.
  • Beter nog, leg die sneeuwkettingen thuis een keer of twee op de banden, zodat je weet wat je moet doen en waar je op moet letten.

Bijgeleerd :

  • Dat spreekuur in het Duits gewoon “Sprechstunde” is.
  • Dat een “zwembad-oor” een afschuwelijk pijnlijke aandoening is.
  • Dat je best je voorraad serieuze pijnstillers (Brufen – Cataflam – …) meeneemt van thuis, want die heten hier allemaal anders en leg aan een Oostenrijkse neus-keel-oren-specialist maar eens uit, dat aspirine-varianten voor jou geen enkel effect hebben op de absurde pijn.
  • Dat er Oostenrijkse specialisten zijn, die speciaal voor jou op zaterdag en zondag naar hun praktijk komen, omdat ze je van dichtbij willen opvolgen.  Een pak aangenamer dan in ’t weekend elke dag naar de NKO-kliniek in de volgende grote stad moeten rijden.
  • Dat de mooiste bedelarmbanden die van Thomas Sabo Charm Club zijn, maar dat die dingen behoorlijk prijzig zijn.
  • Dat sneeuw vaak makkelijker is om op te wandelen, dan de paden waar gestrooid is.  Die laatste veranderen namelijk in ijspistes als de temperatuur flink onder nul gaat.
  • Dat -14° minder koud kan aanvoelen dan -2° en dat dan weer minder koud kan aanvoelen dan +1,5°.
  • Dat ongeveer de helft  van je vakantie ziek zijn in weze goedkoop is, want die dagen neem je geen kabelliften en maak je geen boottochten of andere dure excursies.  Je gaat niet winkelen en omdat je ventje zo lief is om te koken, ga je niet uit eten.  Alhoewel, als je dat geld dan later spendeert aan een armband die je al heel je leven wilt hebben en een aantal bedeltjes die bij je passen, de situatie terug status quo is natuurlijk.
  • Je het ene boek na het andere verslindt als je ’s nachts niet kan slapen, omdat de helft van je gezicht afschuwelijk veel pijn doet en je toch een beetje afleiding nodig hebt.  Zo raak je toch wat leesachterstand kwijt!
  • Dat het perfect mogelijk is om ca 14 dagen niet aan of omtrent een laptop te komen en toch de blogwereld nauwelijks te missen, al heb ik hier nu weer een pak leesachterstand…   😉
  • Dat je, ook al heb je haast geen pijn meer,  niet kan slapen als je net “Cell” van Stephen King uitgelezen hebt en je nooit meer met dezelfde ogen naar je Motorola-GSM kijkt!  (Ik denk dat de grootmeester van de horror flink gesponsord wordt door desbetreffend bedrijf…)
  • Dat de solden in Oostenrijk al op 27/12 beginnen.

Verworven :

  • Een prachtig skipak van Ulla Popken, spijtig genoeg niet in solden, maar zwart dus eindeloos te combineren met andere jassen.  De broek heb ik lekker ruim genomen, zodat ik ze gewoon over mijn jeans aan kan trekken.  Okay, ik ski wel niet, maar het komt ook van pas om je billen warm te houden als je gaat wandelen in de vrieskou en het zal toch ooit nog wel eens vriezen in de Ardennen zeker?  (Ik heb het toch al één keer kunnen aandoen, nadat ik genoeg hersteld was om weer naar buiten te gaan!)
  • Een armband van Thomas Sabo met een aantal bedeltjes (schoendoos met schoentjes, ballerina’s, een BH’tje, een gelukzwijn, een ster, een handtas, een zonnebril en een edelweiss, het ijskristal was nergens meer te krijgen)
  • Een stuk of 6 nieuwe romans in het Duits en het Engels, veel en veel goedkoper dan de Nederlandse vertalingen.
  • Een “huispak” in zwart fluweel versierd met strass-steentjes. (Pas echt ziek geworden de dag nadat hier de solden begonnen, goeie timing niet?)
  • Een stuk of wat bangelijk mooie bloesjes van de Gerry Weber shop.
  • Een paar waanzinnig mooie beige sneeuwlaarsjes met veters (van Esprit voor de schoenenfreaks).
  • Een interessant boek over optische illusies, met massa’s voorbeelden, voor maar 4,95 euro.

En morgen weer naar huis!

Op algemeen verzoek!

barok01.JPG

barok02.JPG

barok03.JPG

flamenco01.JPG

flamenco02.JPG