De vogel is gaan vliegen…

Kleine Kakkewietjes worden groot…

… en trekken de wijde wereld in…

… maar er zijn kapers op de kust!

Domme Mickey, vogels kunnen vliegen, katten niet!

Ozzy klimt niet in bomen, hij denkt eerder strategisch…

… misschien komt de vogel wel terug, of niet?

😉

bloemenpracht II

stillekes

Sorry dat het hier zo stillekes is, ik heb nog een stok of 4 om te beantwoorden en weer in cyberspace te smijten, als ik tenminste telkens nog iemand vind, die die stok nog niet op zijn donder gekregen heeft.

Er zijn massa’s dingen gebeurd om over te schrijven, maar ik kom er maar niet toe. ’t Is zo druk de laatste tijd, aannemers, offertes, vergelijken en moeilijke beslissingen nemen, de verbouwing komt nu echt wel dicht bij, na de zomer zou zowat alles er hier anders moeten uitzien.

De kinderen krijgen allebei een eigen kamer op zolder, dus moet er een trap komen in de hal boven en een douchekamer in een deel van één van de kleine slaapkamers, degene die ik nu als bureel gebruik.

Als dat allemaal klaar is gaat hier beneden zowat overal de vloer eruit en sneuvelen een paar muren. De badkamer wordt volledig vernieuwd, de keuken wordt een stuk groter en wordt deels verbonden met de living. Het overdekt terras wordt ook bij de living gevoegd en achter het huis komt een grote veranda (8 op 3).

Die veranda dat was een ongelooflijk geluk en een ongelooflijk toeval. Mijn ventje praatte met een collega over de verbouwplannen, bleek dat de ouders van die man hun veranda weg wilden doen, als we de kosten voor het afbreken en het vervoer (en het hier terug opbouwen natuurlijk) op ons namen, mochten we hem hebben! Toen we gingen kijken, bleek dat dat ding perfect zou passen achter ons huis, en met wat chance staat die veranda binnen 14 dagen op ons terras!

Daarom moet het terras nu gekuist worden natuurlijk, en raad eens wie dat mag doen… Dat was niet moeilijk hé, ikke natuurlijk, vandaag bijna de helft gedaan, met een hogedrukreiniger en dat speciaal ding dat je deze week in de Aldi kon kopen. Ik moet zeggen dat dat ongelooflijk goed werkt, mijn terras ziet er (voor een deel toch) uit alsof het gisteren gelegd is! Alleen is het weer een hoop werk natuurlijk…

Verder is er ons Kakkewietje, die eist ook nog altijd veel aandacht op, hij eet nu min of meer alleen, kan al een beetje vliegen en neemt graag een badje in zijn waterschaaltje. Hij spat dan heel zijn kooi onder en zo ongeveer een goeie vierkante meter rond die kooi natuurlijk.

Hij pikt ook zelf wormen uit zijn bakje, maar laat daar ongeveer de helft van lopen, waardoor ik bij het verschonen van dat kot, overal wormen vind! Gelukkig geraken er bijna geen uit het bakje op de bodem van zijn kooi…

Simon’s Cat “Let me in!”

Hij lijkt wel wat op onzen Ozzy, maar dan toch net iets minder destructief…

Roze?

Ik had vanmiddag vrij genomen om naar de kapper te gaan, maar blijkbaar was ik niet de enige met die plannen en mijn kapsel verkeert echt nog niet in zo’n desastreuze toestand, dat het een wachttijd van meer dan 2 uur zou rechtvaardigen.  Perfect moment om eindelijk een stukje aan “la vie en rose” te wijden… 

Nu beschouw ik mijzelf niet als een zwartkijker, ik probeer doorgaans de zonnige zijde van de zaken op te zoeken.  Ik lach met (bijna) alles, want als je erbij gaat zitten huilen, kom je geen meter verder.  Zelfs toen we in de vroege uurtjes van het nieuwe jaar, met mooie feestelijke schoenen, in plaats van degelijk waterdicht schoeisel, enkeldiep in de sneeuw ploeterden, om sneeuwkettingen rond de banden van de auto te bevestigen, vond ik dat eigenlijk hilarisch.  Mijn man vond die sneeuwstorm niet zo grappig, maar soit, we zijn toch boven geraakt! 

’t Is niet dat ik niet kritisch ben, want ook al ben ik een echte mismatcher, ik reageer eerder als een matcher.  Als ik al kritiek geef, probeer ik dat altijd heel subtiel en opbouwend te doen en zal ik bijna altijd vooral de goeie kanten in de verf zetten.  Maar een mismatcher ziet nu eenmaal elke afwijking in het geheel en daar helemaal niet op reageren kost meestal zowat alle moeite van de wereld…

Enfin, ooit heb ik letterlijk een roze bril gekocht, eentje die ik al een tijdje op oog had, een relatief goedkoop modelletje met roze spiegelglas.  Het was toen mijn opa op sterven lag en ik daar bovenop niet zo’n leuke tijd had op het werk.  Ik voelde me toen volledig uitgeput en gestresseerd en al deed die roze bril geen wonderen, het hielp me toch om wat meer kleur in de wereld te zien.  Hij moet hier nog ergens rondslingeren, maar de laatste tijd heb ik hem niet echt nodig gehad.

Eens kijken over welke onderwerpen ik een vleugje roze kan spiegelen…

  • het is bijna krokusverlof, nog één weekje alles geven en daarna een hele week vakantie!
  • ik hield het niet voor mogelijk, maar mijn nieuwe poetsvrouw is zeker even geweldig als de vorige.  Het zijn zussen, maar de verschillen konden haast niet groter zijn.  Ik was supercontent van zus nr 1, aangenaam in de omgang, grondig in haar werk en supersnel, daarom liet ik haar altijd wat eerder stoppen.  Zus nr. 2 is relaxter, lacht altijd, is heel communicatief en een echt zonnetje in huis.  Ze lijkt precies aan te voelen wat er moet gebeuren en is al met iets bezig, voor ik het nog maar kan vragen.  Net als haar zus heeft ze 6 kinderen, maar daarvan zijn er al 3 volwassen en dus het huis uit.  Ik kan alleen maar met bewondering naar deze vrouwen kijken, zo’n groot gezin grootbrengen en dan toch nog de energie hebben om zo hard te werken!
  • Omdat ook zij uit Congo komt, spreekt ze dat typische sappige Frans met Afrikaans accent, het klinkt zo warm dat je de zon bijna op je huid voelt schijnen, als je met haar praat.  En door haar kan ik mijn kennis van het Frans een beetje opkrikken.
  • Waar kan ik me nog op verheugen?  Oh ja, nu de tweeling Kaulitz onlangs 18 werd en daarmee officieel meerderjarig, mag ik Tokio Bill eindelijk een lekker dier noemen.  Het meisje van 15, dat diep in mij verscholen zit, zou haar kamertje liefst volhangen met posters en dit keer niet van John Travolta.  Een jongen met make-up was trouwens vrij gewoon in mijn jonge jaren, denk maar aan The Cure, The Human League, Duran Duran, Prince, Michael Jackson, David Bowie, Marilyn Manson en ga maar door.  Die androgyne uitstraling heeft blijkbaar nog altijd dezelfde uitwerking op meisjeharten, terwijl het in mannen zo’n weerzin te weeg schijnt te brengen, dat ze het vaak niet kunnen laten om heel lelijke dingen over die jongens te zeggen…
  • Dat de zonen zich de laatste tijd behoorlijk kleden en zich niet meer in van die oversized flodderige kleren verschuilen.  Ook al is Tokio Hotel voor hen ondertussen bijna passé, het was het zinnetje “Volgens mij zou Bill van Tokio Hotel zoiets zeker dragen!”, dat hen er een paar maanden geleden eindelijk toe bracht, hun lange slanke postuur te benadrukken met smalle jeansbroeken en normaal passende T-shirts, in plaats van die alles verhullende zakkige kledij.   De echt smalle jeansbroeken die ik ondanks luid protest toch gekocht heb en waarvan ze bij hoog en bij laag volhielden dat ze ze niet zouden dragen, horen nu bij hun lievelingskleren…
  • Dat ik in de solden een prachtig tweed jasje van Gerry Weber gevonden heb, waar 70% af ging en twee jeansbroeken van hetzelfde merk, die passen alsof ze speciaal voor mij gemaakt werden, aan 50% korting.
  • Dat ik nu eindelijk net die armband heb die ik altijd al wilde, ook al schijn ik maar niet aan de prachtige bedels van de appel en de slang te geraken.  De appel alleen heb ik al te koop gevonden, maar ik wil ze allebei en niet eentje alleen.
  • Dat mijn laptop gemaakt is, al ben ik hem nog altijd niet gaan halen.

Het logo krijg ik niet geplaatst, dat lijkt elke keer weer fout te lopen, maar roze is het toch wel hé?

🙂

De beste Woestijnvis bloopers!

Hier vind je een hilarische compilatie van Woestijnvis bloopers, echt de moeite waard!

befunky!

cartoon2.png

Dankzij Christophe heb ik al wat kunnen spelen met dit leuke programma! Als iemand interesse heeft, zoek ik wel even uit hoe ik je een uitnodiging kan bezorgen, want momenteel is dat de enige manier om toegang te krijgen…

Pfiew…

Met het goede voorbeeld van mijn poetsvrouw voor ogen, stortte ik mij gisteren supergemotiveerd op de chaos in de badkamerkast. Die verkeerde namelijk in zulk een extreme staat van verdrukking, dat je de deurtjes heel voorzichtig open moest doen, om geen haardroger of een bus lak, deo of shampoo op je tenen te krijgen!

Zorgvuldig die slordige nest uitgevlooid, de kast uitgewassen (hoe komt al dat stof IN mijn kast?) en eindelijk eens van mijn hart een steen gemaakt en flesjes met ongebruikte en/of verlopen producten en de (o zo mooie) kartonnen verpakkingen van make-up weggegooid.

Gelukkig had ik nog een aantal van die stoffen mandjes van de Ikea liggen, je kent ze wel, zo met een rits onderaan. Op die manier kon ik wat orde in de kast brengen en bijvoorbeeld mijn haardroger veilig wegbergen zonder risico op neerstorten (zo is de vorige immers gesneuveld).

Voor de schuiven kwam mijn bewaarwoede ook weer van pas. Ik hou namelijk bijna altijd de plastic bakjes van ijs en sorbet bij, die zijn immers ideaal om voedsel in te vriezen! De heel platte modelletjes pasten perfect in de schuifjes, zodat de inhoud gesorteerd kon worden en niet binnen de week weer in een totale staat van chaos verkeert…

Het fijne aan deze hele operatie was, dat ik heel wat vergeten schatten teruggevonden heb. Onder andere anderhalve fles “A*man” van “Thierry Mugler“, het lekkerste mannenparfum op de markt en een volle fles “Eau de Parfum Voile d’Ambre” van Yves Rocher, een lekker geurtje voor elke dag dat ik ooit eens kado kreeg omdat mijn klantenkaart vol was.

Nog een prettig bijverschijnsel is, dat ik de eerste tijd geen geld meer moet spenderen aan shampoo, badschuim, bodymilk, lippenbalsem of parfum.  Nu de voorraden gesorteerd zijn, blijken die eerder aan de immense kant te zijn…

Het stoffen douchegordijn (ook van Ikea) kwam helemaal als nieuw en weer helderrood uit de wasmachine, dankzij een flinke scheut azijn. Dat ding heb ik nu al jaren en het lijkt wel onverslijtbaar.

Mijn motivatie begon te slinken toen bleek dat het voorziene uurtje absoluut niet zou volstaan, om orde in dit zootje te brengen… Toch doorgezet en na ongeveer 3 keer de voorziene tijd (mijn tijdsbesef is meestal omgekeerd evenredig met mijn motivatie), kon ik, toch met enige trots, mijn ventje vertellen waar hij zijn scheerspullen en zijn deo zou vinden.

Onderwijl hebben mijn drie mannen ook niet stilgezeten. Druk in de weer met groenten, kruiden en gehakt, toverden ze een reuzenpot spaghettisaus te voorschijn. Toen ik na mijn hard labeur “uitgeput” de keuken binnenstapte, geurde die heerlijk naar het favoriete gerecht uit mijn kinderjaren… Na een heerlijke maaltijd kon ik bovendien 7 porties saus invriezen, zodat we nog een flink aantal keer kunnen genieten van dit middagje kokkerellen onder mannen!

Blij!

Joepie, vandaag is mijn poetsvrouw voor de eerste keer komen werken! Ik moet zeggen dat ik ongelooflijk content ben van de mevrouw die door de poetsdienst gestuurd is. Ze heeft zo hard gewerkt en zonder dat ik haar de hele tijd moest zeggen wat ze moest doen. Ze vroeg me enkel waar de poetsproducten stonden en of iets wel of niet gedaan moest worden.

Ze is precies de persoon die ik nodig heb, iemand die het werk ziet en dat ook zelf kan organiseren. Ze werkt alles netjes na elkaar af en het resultaat mag er zijn! De ruiten blinken, de tafels blinken, de vloeren blinken, de kasten blinken, alles ziet er gewoon geweldig uit! Ik denk dat het hier nog nooit zo proper geweest is…

Ik hoop dat ze nog heel lang voor ons wil blijven poetsen, want ik denk dat zo’n pareltje niet gemakkelijk te vinden is!

Extase…

Want ik heb nieuwe schoenen voor de winter, twee paar nog wel! Waanzinnig mooie “Flamenco-schoenen” en prachtige “barokmuiltjes”…