Pfiew…

Met het goede voorbeeld van mijn poetsvrouw voor ogen, stortte ik mij gisteren supergemotiveerd op de chaos in de badkamerkast. Die verkeerde namelijk in zulk een extreme staat van verdrukking, dat je de deurtjes heel voorzichtig open moest doen, om geen haardroger of een bus lak, deo of shampoo op je tenen te krijgen!

Zorgvuldig die slordige nest uitgevlooid, de kast uitgewassen (hoe komt al dat stof IN mijn kast?) en eindelijk eens van mijn hart een steen gemaakt en flesjes met ongebruikte en/of verlopen producten en de (o zo mooie) kartonnen verpakkingen van make-up weggegooid.

Gelukkig had ik nog een aantal van die stoffen mandjes van de Ikea liggen, je kent ze wel, zo met een rits onderaan. Op die manier kon ik wat orde in de kast brengen en bijvoorbeeld mijn haardroger veilig wegbergen zonder risico op neerstorten (zo is de vorige immers gesneuveld).

Voor de schuiven kwam mijn bewaarwoede ook weer van pas. Ik hou namelijk bijna altijd de plastic bakjes van ijs en sorbet bij, die zijn immers ideaal om voedsel in te vriezen! De heel platte modelletjes pasten perfect in de schuifjes, zodat de inhoud gesorteerd kon worden en niet binnen de week weer in een totale staat van chaos verkeert…

Het fijne aan deze hele operatie was, dat ik heel wat vergeten schatten teruggevonden heb. Onder andere anderhalve fles “A*man” van “Thierry Mugler“, het lekkerste mannenparfum op de markt en een volle fles “Eau de Parfum Voile d’Ambre” van Yves Rocher, een lekker geurtje voor elke dag dat ik ooit eens kado kreeg omdat mijn klantenkaart vol was.

Nog een prettig bijverschijnsel is, dat ik de eerste tijd geen geld meer moet spenderen aan shampoo, badschuim, bodymilk, lippenbalsem of parfum.  Nu de voorraden gesorteerd zijn, blijken die eerder aan de immense kant te zijn…

Het stoffen douchegordijn (ook van Ikea) kwam helemaal als nieuw en weer helderrood uit de wasmachine, dankzij een flinke scheut azijn. Dat ding heb ik nu al jaren en het lijkt wel onverslijtbaar.

Mijn motivatie begon te slinken toen bleek dat het voorziene uurtje absoluut niet zou volstaan, om orde in dit zootje te brengen… Toch doorgezet en na ongeveer 3 keer de voorziene tijd (mijn tijdsbesef is meestal omgekeerd evenredig met mijn motivatie), kon ik, toch met enige trots, mijn ventje vertellen waar hij zijn scheerspullen en zijn deo zou vinden.

Onderwijl hebben mijn drie mannen ook niet stilgezeten. Druk in de weer met groenten, kruiden en gehakt, toverden ze een reuzenpot spaghettisaus te voorschijn. Toen ik na mijn hard labeur “uitgeput” de keuken binnenstapte, geurde die heerlijk naar het favoriete gerecht uit mijn kinderjaren… Na een heerlijke maaltijd kon ik bovendien 7 porties saus invriezen, zodat we nog een flink aantal keer kunnen genieten van dit middagje kokkerellen onder mannen!

Blij!

Joepie, vandaag is mijn poetsvrouw voor de eerste keer komen werken! Ik moet zeggen dat ik ongelooflijk content ben van de mevrouw die door de poetsdienst gestuurd is. Ze heeft zo hard gewerkt en zonder dat ik haar de hele tijd moest zeggen wat ze moest doen. Ze vroeg me enkel waar de poetsproducten stonden en of iets wel of niet gedaan moest worden.

Ze is precies de persoon die ik nodig heb, iemand die het werk ziet en dat ook zelf kan organiseren. Ze werkt alles netjes na elkaar af en het resultaat mag er zijn! De ruiten blinken, de tafels blinken, de vloeren blinken, de kasten blinken, alles ziet er gewoon geweldig uit! Ik denk dat het hier nog nooit zo proper geweest is…

Ik hoop dat ze nog heel lang voor ons wil blijven poetsen, want ik denk dat zo’n pareltje niet gemakkelijk te vinden is!

Extase…

Want ik heb nieuwe schoenen voor de winter, twee paar nog wel! Waanzinnig mooie “Flamenco-schoenen” en prachtige “barokmuiltjes”…

Ozzy/Jaws in ’t kwadraat!

Vergeleken bij Sparta, is Raptorkat Ozzy een heel braaf beestje… Het baasje van Sparta is best creatief, dus als jullie er nog zin in hebben :

Met dank aan mijn oudste zoon, die me de linkjes doorstuurde!

Enne, de tabasco-truc, don't try this at home... 😉

Ze deed het toch maar!

Vandaag een beetje ongepland bij “Sterren op het ijs”, of hoe dat programma ook heet, blijven hangen. Normaal kijk ik daar niet naar, maar als achtergrond bij het bloglezen, was het eigenlijk perfect.

De laatste “ster” was Tanja Dexters, de favoriete van mijn vent en ik noem haar meestal een beetje nijdig Tanja Sexters. *Verdwijnt gij groen monster van jaloezie!*

Dat moest ik zien natuurlijk! En ik moet zeggen, “z’eeft zij dat goed gedaan”, ongelooflijk goed eigenlijk! En die gast waar ze mee schaatst, die is zo pesies helemaal weg van haar… Wel een beetje een rare kerel, ik zou tattoo’s en kunstschaatsen nu niet zo direct met mekaar associëren…

Tanja, ik heb twee keer voor je gestemd, zo goed was je!

Nicci French

Van ’t weekend in één dag het nieuwe boek van Nicci French uitgelezen, in een ijltempo natuurlijk, zo goed dat dat is!! Na “Onderhuids” miste ik een beetje hun scherpte en de verrassingen die zo kenmerkend zijn voor hun boeken.

“De bewoonde wereld” was wel goed, maar de hoofdpersoon van “Verborgen Glimlach” vond ik zelfs een beetje vervelend en ik dacht de hele tijd “Doe dat nu toch niet, stomme geit!” of zo van die dingen. “Vang me als ik val” en zijn opvolger “Verloren” vielen wel terug in de smaak, maar “Tot het voorbij is” is weer van hetzelfde niveau als mijn andere favorieten, namelijk “Bezeten door mij” en “Onderhuids”. Even laten bezinken en het boek nog eens lezen, maar dan wat rustiger en aandachtiger natuurlijk.

Nu moet eerst “Holy Cow” van Sarah Macdonald uit, een hilarisch boek over het leven in India, gezien door iemand die er niet echt graag wil wonen, maar wel moet als ze bij haar geliefde wil zijn! Ze beschrijft de mooie dingen, maar ook de donkere kant, beide met heel veel (vaak gitzwarte) humor.

En dan heb ik ook nog het vervolg op “Chocolat” van Joanne Harris liggen, het heet “Rode schoenen” en ik kan haast niet wachten om te beginnen lezen! Maar 3 boeken tegelijk lezen, en nog een heleboel blogs erbij, is een beetje van het goede teveel, dus zal ik nog even blijven watertanden tot “Holy Cow” uit is. “Pig Island” van Mo Hayder ligt immers ook nog op de leestafel…

Voor de liefhebbers van Nicci French deze site.  🙂

Cabrio

Mits wat moeite en lichte verbouwingswerken, krijg je drie (enigzins anorectische) middelbare schoolmeisjes, op de achterbank van een Renault Megane cabrio. De koffer was echter al vol na één rugzak, gezien het dak daar al in zat. Dus kreeg het vierde meisje, waarschijnlijk de dochter van de chauffeuze, na wat puzzelen, drie grote rugzakken op haar schoot…

 

Spijtig dat ik mijn kodàk niet bij had!