bloemenpracht II

bloemenpracht

Met het vooruitzicht op een veranda, waar ik zomerbloeiers zonder schade de winter door kan helpen, ben ik me deze week een beetje te buiten gegaan aan surfinia’s, geraniums en fuchsia’s. Omdat de meeste planten nu meer dan 1 zomer kunnen meegaan, heb ik grotere exemplaren gekocht, zo van die grote (hang)potten waar je niet meer aan hoeft te doen, dan neerzetten en genieten van de kleurenpracht. Alleen spijtig dat de meest imposante, een pot vol surfinia’s in alle kleuren, maar één jaar mee zal gaan, want dat schijnt een éénjarige plant te zijn.

De eerste 2 toekomstige veranda-bewoners die hun intrede deden, waren een calamandine (een soort siermandarinekes) en een citroenboompje (inderdaad, van den Aldi). Die laatste staat nu onstuimig in bloei en de geur van de bloemen is onbeschrijflijk heerlijk! Hopelijk komen er van de tientallen bloemen een paar citroenen, want dat blijkt helemaal niet zo vanzelfsprekend te zijn… Enfin, de hommeltjes zijn er in elk geval gek op.

Fuchsia’s hoorden altijd al bij mijn favorieten en dit jaar heb ik echt wel 2 prachtexemplaren te pakken gekregen. Eentje van de soort die zo ongeveer model staat voor “de fuchsia”, je weet wel met die heel grote, roze/witte, dik gevulde bloemen en dan eentje in een roze/paarse combinatie, die bloemen zijn kleiner, maar o zo mooi!

In de garage stonden nog 2 metalen plantenstaanders te verstoffen en die kwamen perfect van pas voor de fuchsia’s. De andere potten staan verspreid over het terras en geven daar een instant vakantiegevoel.

Er wacht ook nog een klimhortensia op een plekje in de volle grond, maar omdat ik daar wat brute kracht voor nodig zal hebben, moet dat plantje geduld oefenen tot het weekend. Hopelijk slaat hij aan en kunnen we binnen een paar jaar genieten van prachtige witte bloemenschermen.

De enige andere klimplant in onze tuin, een paar jaar geleden geplant, heeft dit jaar niet al te veel schade van de winter ondervonden. Vorig jaar waren zowat alle ranken kapot en moest het plantje bijna helemaal opnieuw beginnen. Na wat zoekwerk op het internet, kwam ik erachter dat het om een campsis gaat en dat die vrij gevoelig zijn aan vorst. Hopelijk komen er dit jaar eens bloemen aan, want daarop heb ik al elke zomer tevergeefst gewacht…

Faits divers (II)

  • Al dat werk in de tuin begint op te brengen.  Die 376 bloembollen gaan misschien niet allemaal uitkomen, maar de overgrote meerderheid toont toch enigzins enthousiasme.  Alleen is er alweer een hoop onkruid uit te trekken, vooral die paardestaarten zijn een pest!!
  • Kakkewiet blijft maar groeien, ik begin ervan overtuigd te geraken, dat het een zij is, want merelmannekes zijn zwart, niet?  Haar vleugels zijn helemaal gevormd, volgens mij moet ze kunnen vliegen, maar wil ze niet, ze doet geen enkele moeite.  Als ze al vrijwillig van mijn hand loskomt, is het om in haar kooi te huppen…
  • Kakkewiet houdt van badjes, ze neemt er 4 (of meer) per dag en spettert daarbij heel haar kooi, en ca een vierkante meter vloer er rond, helemaal onder.  Madame verlangt dan ook meermaals per dag proper sanitair!  Ik wist niet dat vogels er zo’n bende van konden maken…
  • Beide zonen zitten morgen in het buitenland, de ene gaat een dagje naar Parijs, de andere trekt naar Movie Park Germany, die schoolreizen tegenwoordig, dat is toch wat anders dan in mijnen tijd!  Alleen kan bibie er morgen om half 6 uit, om de zonen op tijd op de bus te zetten natuurlijk.  ’s Avonds is het in 2 shiften, de jongste gaat rond half 10 thuis zijn, de oudste pas tegen middernacht, dat wordt een lange dag!
  • Vandaag een grote hangmand gekocht met Surfinia’s in alle kleuren, met in het midden een mooie hanggeranium in een prachtige fluwelige tint bordeaux.  Daar kon ik dus niet aan weerstaan, want tot hier toe kon ik maar niet beslissen welke kleur ik zou nemen en nu heb ik ze allemaal in één keer.
  • Voor onze Mickey is het leven één groot feest, alles is nieuw en spannend, hij kan uren jagen achter insecten op het terras of op het gras, ligt met veel plezier te rollen in het losse zand van de border, alleen die stortbui van daarstraks, dat vond hij maar niks, al zag hij er reuze schattig uit!
  • Ik ben weer helemaal in mijn Jane Austen-collectie gedoken, na “The Darcy’s give a ball”, met al die verwijzingen naar de andere romans, moet ik die allemaal opnieuw lezen natuurlijk!  “Pride and Prejudice” en “Emma” heb ik al uit, “Mansfield Park” bijna.

stillekes

Sorry dat het hier zo stillekes is, ik heb nog een stok of 4 om te beantwoorden en weer in cyberspace te smijten, als ik tenminste telkens nog iemand vind, die die stok nog niet op zijn donder gekregen heeft.

Er zijn massa’s dingen gebeurd om over te schrijven, maar ik kom er maar niet toe. ’t Is zo druk de laatste tijd, aannemers, offertes, vergelijken en moeilijke beslissingen nemen, de verbouwing komt nu echt wel dicht bij, na de zomer zou zowat alles er hier anders moeten uitzien.

De kinderen krijgen allebei een eigen kamer op zolder, dus moet er een trap komen in de hal boven en een douchekamer in een deel van één van de kleine slaapkamers, degene die ik nu als bureel gebruik.

Als dat allemaal klaar is gaat hier beneden zowat overal de vloer eruit en sneuvelen een paar muren. De badkamer wordt volledig vernieuwd, de keuken wordt een stuk groter en wordt deels verbonden met de living. Het overdekt terras wordt ook bij de living gevoegd en achter het huis komt een grote veranda (8 op 3).

Die veranda dat was een ongelooflijk geluk en een ongelooflijk toeval. Mijn ventje praatte met een collega over de verbouwplannen, bleek dat de ouders van die man hun veranda weg wilden doen, als we de kosten voor het afbreken en het vervoer (en het hier terug opbouwen natuurlijk) op ons namen, mochten we hem hebben! Toen we gingen kijken, bleek dat dat ding perfect zou passen achter ons huis, en met wat chance staat die veranda binnen 14 dagen op ons terras!

Daarom moet het terras nu gekuist worden natuurlijk, en raad eens wie dat mag doen… Dat was niet moeilijk hé, ikke natuurlijk, vandaag bijna de helft gedaan, met een hogedrukreiniger en dat speciaal ding dat je deze week in de Aldi kon kopen. Ik moet zeggen dat dat ongelooflijk goed werkt, mijn terras ziet er (voor een deel toch) uit alsof het gisteren gelegd is! Alleen is het weer een hoop werk natuurlijk…

Verder is er ons Kakkewietje, die eist ook nog altijd veel aandacht op, hij eet nu min of meer alleen, kan al een beetje vliegen en neemt graag een badje in zijn waterschaaltje. Hij spat dan heel zijn kooi onder en zo ongeveer een goeie vierkante meter rond die kooi natuurlijk.

Hij pikt ook zelf wormen uit zijn bakje, maar laat daar ongeveer de helft van lopen, waardoor ik bij het verschonen van dat kot, overal wormen vind! Gelukkig geraken er bijna geen uit het bakje op de bodem van zijn kooi…

Kakkewiet steelt de show!

Kakkewiet, de kleine merel, woont nog altijd bij ons, ondertussen niet meer in een kartonnen doos, maar in een tot vogelverblijf omgebouwde kooi om katten te transporteren, die ik van onze dierenarts mocht lenen. Hij is enorm gegroeid en heeft vooral veel pluimen gekregen.

Hij is ontzettend tam en wil de hele tijd komen flodderen! Dan komt hij op je schoot of op je hand zitten en als je hem streelt, zit hij met zijn oogjes dicht te genieten van de aandacht.

Hij eet nog altijd niet zelf, al hoeven we de meelwormen tenminste niet meer tot vanachter in zijn keel te duwen (toch niet als hij nog veel honger heeft). Er naar pikken vindt hij nog altijd te veel moeite.

Of dit echt wel een mereltje is, weten we ook niet helemaal zeker, want volgens “oudste zoon” zegt hij de hele tijd “tjiftjaf”, in plaats van “tjilp” of “piep”. Hij is niet bang van ons, hij is niet bang van de katten en hij gedraagt zich als een knuffelbeestje, wat moeten we daar nu mee doen?

Enfin, zolang hij gelukkig is, kan hij voorlopig bij ons blijven, als we zien dat hij naar vrijheid gaat verlangen, zullen we het risico moeten nemen om hem te laten gaan. Maar dat is nog niet aan de orde, want zoals ik al zei, wil hij nog altijd alleen maar eten, als hij gevoerd wordt en negeert hij het voer in zijn kooi…

Het zijn wel heel drukke dagen geweest. Voor de verjaardag van “jongste zoon” uit eten geweest (maandag), Ozzy kreeg eerder die dag een chip in zijn nek (vocht zo hard dat hij even platgespoten moest worden – weeral 15 euro bij de rekening), Mickey mocht dan ineens bij de dierenarts blijven (om zeker nuchter te zijn), is dinsdag “geholpen” en heeft meteen ook een chip gekregen. En daar allemaal bovenop is er nog de zotte Kakkewiet, die heel de dag om voedsel en aandacht fluit, roept en springt natuurlijk!

Kakkewiet – update

Onze “baby” woont sinds gisteravond in een kleine kartonnen doos, want de bloempot/nest waar hij eerst in verbleef, gaf hem zo te zien niet genoeg bewegingsvrijheid. Nu zit hij in een plastic bak (van ijsroom) die hem net genoeg ruimte geeft om zijn vleugeltjes te spreiden. Hij zit op een flink aantal lagen keukenpapier, zodat we die bak gemakkelijk proper kunnen houden. Als zijn “nest” vuil is, pakken we hem voorzichtig op en halen één laag keukenpapier weg, om de zoveel tijd moet je dat natuurlijk wel bijvullen.

De plastic bak staat in een kartonnen doos, die ongeveer 2 keer zo lang is als de bak. Als we zijn “nest” dan helemaal moeten verschonen, kan hij veilig in de ruimte naast de bak zitten. Hem uit de doos halen is geen optie, want dan slaat hij zijn vleugeltjes uit als je hem loslaat en is het moeillijk om hem weer te vangen, zonder hem pijn te doen.

Vliegen kan hij nog lang niet, de veren aan zijn vleugels zijn nog niet helemaal klaar, maar als hij die vleugeltjes uitslaat, merk je dat er verbazend veel kracht in zo’n klein beestje zit.

Per keer eet hij 8 à 10 grote meelwormen, bepaald geen makkelijk voedsel om te geven. Die beesten wriemelen natuurlijk voor hun leven en slagen er soms zelfs in, om weer uit zijn bek te kruipen! Ik vind dat eigenlijk best wel moeilijk, om levende beestjes te voederen, dus ik maak ze meestal dood, net voor ik ze aan Kakkewietje geef. Vreemd genoeg blijven ze dan nog een hele tijd kronkelen, ook als is hun kop eraf.

Tussendoor slaapt hij, met zijn oogjes een heel klein beetje open en dan ziet hij er zo schattig uit, dat je met tegenzin de doos weer dicht doet. Ik heb natuurlijk wel gaten in de doos geprikt. Volgens de info die ik hier en daar op het net vond, is dat de veiligste manier om hem warm te houden en ervoor te zorgen dat hij zich geen pijn kan doen. De doos staat in de bijkeuken, daar is het donker en het is er lekker fris.

Als we morgen betere pleegouders vinden, zal het moeilijk zijn om hem af te geven, ook al weten we dat hij daar veel betere kansen heeft dan bij ons…

Meet Kakkewiet!

Ik denk dat onze Kakkewiet een mereljongske is, eentje dat wat overmoedig is geweest en het nest wat te vroeg verlaten heeft. De kinderen vonden hem (of haar) op het gazon en namen hem direct in bescherming. Voor de kattenhaters onder jullie, hij mankeert helemaal niks, dus Ozzy en Mickey hebben hem zeker niet te grazen genomen! (Ze hebben er zelfs niet eens veel intresse voor eigenlijk.)

De pieren die de zonen gevangen hadden, gingen er heel goed in en die kweek bleef maar open gaan… ’t Was wel efkes moeilijk om het voeren onder de knie te krijgen, je moet dat bijna in zijn keelgat duwen, zodat hij enkel maar moet slikken.

Na wat surfen werd het duidelijk dat Kakkewietje minstens tot maandag op ons aangewezen zal zijn, geen enkel vogelcentrum was bereikbaar, of het moest zijn voor echte noodgevallen.

Gezien het pierenvangen nogal veel tijd in beslag nam en dat beestje ongeveer constant wil eten, ben ik met mijn oudste zoon op zoek gegaan naar meelwormen. In de derde winkel was het prijs, een zakje vieze wriemelbeestje rijker, togen we weer naar huis.

Ze vallen wreed goed in de smaak moet ik zeggen, hij heeft volgens mij al 2 keer zijn lichaamsgewicht in die beesten binnengespeeld. Zijn naam kreeg hij omdat hij zo ongeveer even snel kan kakken, als dat hij kan eten…

Zij die de komende nachten gaan moeten opstaan om een klein vogelke eten te geven, groeten u!

😉