Zaadje

Het zaadje van onrust, vindt in mij altijd een voedzame bodem. Als ik mezelf niet bewust zou corrigeren, zou ik één van die overbezorgde moeders zijn, het soort dat pubers tot waanzin drijft, weet je wel?

Ik had al een paar keer gehoord en gelezen dat oude televisie’s een hoop risico’s inhouden, maar ik ging ervan uit, dat ze dan echt heel oude spullen bedoelden. Toen een brandweerman op het nieuws vertelde, dat zo’n ding na 10 jaar de deur uit zou moeten, wegens toenemend risico op implosie, begon mijn maag te knagen. Het zaadje begon zich comfortabel te nestelen…

Onze TV beneden is nog maar een jaar of 3 oud, het kleintje in onze slaapkamer zal zijn 5de verjaardag al wel achter de rug hebben, maar daar stelt zich ook nog geen probleem.

In de kinderkamer staat echter een Philips Matchline, eentje van de eerste serie en toen ik begon terug te tellen, bleek dat ding al bijna 20 jaar in mijn bezit te zijn! Ik heb hem ook niet nieuw gekocht, ik heb hem voor een prijsje over mogen nemen van mijn grootvader, die altijd graag het nieuwste van het nieuwste in zijn living had staan…

Ik heb er de klassieke problemen mee gehad, maar nadat een vriend van mijn vader alle soldeerpunten “verving” (?), heeft ie altijd trouw zijn dienst gedaan. Dat ondanks zijn respectabele leeftijd van zo’n 25 jaar.

Mijn opa is enkele jaren geleden overleden en die TV was voor mij zo echt iets dat me aan hem deed denken. Daarom kreeg ik het niet over mijn hart om hem weg te doen, ondanks zijn gevorderde leeftijd, dus verhuisde hij naar de kinderkamer. Maar niks is voor eeuwig en nu wordt het toch stilaan tijd dat ik afscheid neem van die grote zware kast vol herinneringen…

Vandaag kon je in de Aldi een grote LCD-TV kopen voor 499 euro. Toen ik om kwart over negen de Aldi naderde, stond de parking bomvol, verschillende auto’s stonden dubbel geparkeerd, dus de moed zonk in mijn schoenen. Mijn auto algauw op straat geparkeerd en toch maar eens gaan kijken.

Bleek dat de toeloop* niet voor de TV’s was, al gingen die ook als zoete broodjes buiten, zo te zien waren er op een kwartier tijd al 4 van de 8 verkocht!

Enfin, ik ben met die -toch wel gigantische- doos thuis geraakt, dankzij een vriendelijke mijnheer die me hielp om dat ding in mijn karretje te laden en een vriendelijke mevrouw die spontaan stopte, om mij te helpen dat gedoe uit het karretje en in mijn auto te laden!

Het onrustzaadje, dat zich ondertussen al tot een hele onruststruik ontwikkeld had, kwijnt nu weg en de kids zijn dolgelukkig met hun “nieuwe” TV! Op hoop van zegen hé…

*******************************************

* Die toeloop was voor de skipakken. Tussen de mama’s die in de bakken met skispullen stonden te graaien, herkende ik een aantal gezichten van aan de schoolpoort van de lagere school, ’t zijn dit jaar skiklassen natuurlijk!