Eigenlijk

Eigenlijk moest ik nu aan het inpakken zijn, maar ik geraak maar niet gestart… Ons mannen hun kleren zijn al ingepakt, die van mijn ventje ook, maar ik kijk vooral op tegen het inpakken van mijn eigen kleding en de rest van de rommel (toiletgerief, medicatie, schoenen, handdoeken, enz), ik stel het dus de hele tijd uit, tot wanhoop van mijn wederhelft, die liefst vorige week de auto al had ingeladen…

Gelukkig heeft hij nog niet al te veel last van pre-vakantie-stress!! 🙂

Lief hé?

De vogel is gaan vliegen…

Kleine Kakkewietjes worden groot…

… en trekken de wijde wereld in…

… maar er zijn kapers op de kust!

Domme Mickey, vogels kunnen vliegen, katten niet!

Ozzy klimt niet in bomen, hij denkt eerder strategisch…

… misschien komt de vogel wel terug, of niet?

😉

bloemenpracht

Met het vooruitzicht op een veranda, waar ik zomerbloeiers zonder schade de winter door kan helpen, ben ik me deze week een beetje te buiten gegaan aan surfinia’s, geraniums en fuchsia’s. Omdat de meeste planten nu meer dan 1 zomer kunnen meegaan, heb ik grotere exemplaren gekocht, zo van die grote (hang)potten waar je niet meer aan hoeft te doen, dan neerzetten en genieten van de kleurenpracht. Alleen spijtig dat de meest imposante, een pot vol surfinia’s in alle kleuren, maar één jaar mee zal gaan, want dat schijnt een éénjarige plant te zijn.

De eerste 2 toekomstige veranda-bewoners die hun intrede deden, waren een calamandine (een soort siermandarinekes) en een citroenboompje (inderdaad, van den Aldi). Die laatste staat nu onstuimig in bloei en de geur van de bloemen is onbeschrijflijk heerlijk! Hopelijk komen er van de tientallen bloemen een paar citroenen, want dat blijkt helemaal niet zo vanzelfsprekend te zijn… Enfin, de hommeltjes zijn er in elk geval gek op.

Fuchsia’s hoorden altijd al bij mijn favorieten en dit jaar heb ik echt wel 2 prachtexemplaren te pakken gekregen. Eentje van de soort die zo ongeveer model staat voor “de fuchsia”, je weet wel met die heel grote, roze/witte, dik gevulde bloemen en dan eentje in een roze/paarse combinatie, die bloemen zijn kleiner, maar o zo mooi!

In de garage stonden nog 2 metalen plantenstaanders te verstoffen en die kwamen perfect van pas voor de fuchsia’s. De andere potten staan verspreid over het terras en geven daar een instant vakantiegevoel.

Er wacht ook nog een klimhortensia op een plekje in de volle grond, maar omdat ik daar wat brute kracht voor nodig zal hebben, moet dat plantje geduld oefenen tot het weekend. Hopelijk slaat hij aan en kunnen we binnen een paar jaar genieten van prachtige witte bloemenschermen.

De enige andere klimplant in onze tuin, een paar jaar geleden geplant, heeft dit jaar niet al te veel schade van de winter ondervonden. Vorig jaar waren zowat alle ranken kapot en moest het plantje bijna helemaal opnieuw beginnen. Na wat zoekwerk op het internet, kwam ik erachter dat het om een campsis gaat en dat die vrij gevoelig zijn aan vorst. Hopelijk komen er dit jaar eens bloemen aan, want daarop heb ik al elke zomer tevergeefst gewacht…

Faits divers (II)

  • Al dat werk in de tuin begint op te brengen.  Die 376 bloembollen gaan misschien niet allemaal uitkomen, maar de overgrote meerderheid toont toch enigzins enthousiasme.  Alleen is er alweer een hoop onkruid uit te trekken, vooral die paardestaarten zijn een pest!!
  • Kakkewiet blijft maar groeien, ik begin ervan overtuigd te geraken, dat het een zij is, want merelmannekes zijn zwart, niet?  Haar vleugels zijn helemaal gevormd, volgens mij moet ze kunnen vliegen, maar wil ze niet, ze doet geen enkele moeite.  Als ze al vrijwillig van mijn hand loskomt, is het om in haar kooi te huppen…
  • Kakkewiet houdt van badjes, ze neemt er 4 (of meer) per dag en spettert daarbij heel haar kooi, en ca een vierkante meter vloer er rond, helemaal onder.  Madame verlangt dan ook meermaals per dag proper sanitair!  Ik wist niet dat vogels er zo’n bende van konden maken…
  • Beide zonen zitten morgen in het buitenland, de ene gaat een dagje naar Parijs, de andere trekt naar Movie Park Germany, die schoolreizen tegenwoordig, dat is toch wat anders dan in mijnen tijd!  Alleen kan bibie er morgen om half 6 uit, om de zonen op tijd op de bus te zetten natuurlijk.  ’s Avonds is het in 2 shiften, de jongste gaat rond half 10 thuis zijn, de oudste pas tegen middernacht, dat wordt een lange dag!
  • Vandaag een grote hangmand gekocht met Surfinia’s in alle kleuren, met in het midden een mooie hanggeranium in een prachtige fluwelige tint bordeaux.  Daar kon ik dus niet aan weerstaan, want tot hier toe kon ik maar niet beslissen welke kleur ik zou nemen en nu heb ik ze allemaal in één keer.
  • Voor onze Mickey is het leven één groot feest, alles is nieuw en spannend, hij kan uren jagen achter insecten op het terras of op het gras, ligt met veel plezier te rollen in het losse zand van de border, alleen die stortbui van daarstraks, dat vond hij maar niks, al zag hij er reuze schattig uit!
  • Ik ben weer helemaal in mijn Jane Austen-collectie gedoken, na “The Darcy’s give a ball”, met al die verwijzingen naar de andere romans, moet ik die allemaal opnieuw lezen natuurlijk!  “Pride and Prejudice” en “Emma” heb ik al uit, “Mansfield Park” bijna.

stillekes

Sorry dat het hier zo stillekes is, ik heb nog een stok of 4 om te beantwoorden en weer in cyberspace te smijten, als ik tenminste telkens nog iemand vind, die die stok nog niet op zijn donder gekregen heeft.

Er zijn massa’s dingen gebeurd om over te schrijven, maar ik kom er maar niet toe. ’t Is zo druk de laatste tijd, aannemers, offertes, vergelijken en moeilijke beslissingen nemen, de verbouwing komt nu echt wel dicht bij, na de zomer zou zowat alles er hier anders moeten uitzien.

De kinderen krijgen allebei een eigen kamer op zolder, dus moet er een trap komen in de hal boven en een douchekamer in een deel van één van de kleine slaapkamers, degene die ik nu als bureel gebruik.

Als dat allemaal klaar is gaat hier beneden zowat overal de vloer eruit en sneuvelen een paar muren. De badkamer wordt volledig vernieuwd, de keuken wordt een stuk groter en wordt deels verbonden met de living. Het overdekt terras wordt ook bij de living gevoegd en achter het huis komt een grote veranda (8 op 3).

Die veranda dat was een ongelooflijk geluk en een ongelooflijk toeval. Mijn ventje praatte met een collega over de verbouwplannen, bleek dat de ouders van die man hun veranda weg wilden doen, als we de kosten voor het afbreken en het vervoer (en het hier terug opbouwen natuurlijk) op ons namen, mochten we hem hebben! Toen we gingen kijken, bleek dat dat ding perfect zou passen achter ons huis, en met wat chance staat die veranda binnen 14 dagen op ons terras!

Daarom moet het terras nu gekuist worden natuurlijk, en raad eens wie dat mag doen… Dat was niet moeilijk hé, ikke natuurlijk, vandaag bijna de helft gedaan, met een hogedrukreiniger en dat speciaal ding dat je deze week in de Aldi kon kopen. Ik moet zeggen dat dat ongelooflijk goed werkt, mijn terras ziet er (voor een deel toch) uit alsof het gisteren gelegd is! Alleen is het weer een hoop werk natuurlijk…

Verder is er ons Kakkewietje, die eist ook nog altijd veel aandacht op, hij eet nu min of meer alleen, kan al een beetje vliegen en neemt graag een badje in zijn waterschaaltje. Hij spat dan heel zijn kooi onder en zo ongeveer een goeie vierkante meter rond die kooi natuurlijk.

Hij pikt ook zelf wormen uit zijn bakje, maar laat daar ongeveer de helft van lopen, waardoor ik bij het verschonen van dat kot, overal wormen vind! Gelukkig geraken er bijna geen uit het bakje op de bodem van zijn kooi…

Zeg dan toch nee, Guido!

“Nee” zeggen, ik ben er nooit goed in geweest, maar stilaan begin ik het toch echt wel te leren. Ik doe het nog altijd niet graag, maar je moet ergens grenzen trekken toch? De keren dat ik in gedachten Frank Focketyn “Zeg dan toch nee, Guido!” hoorde zeggen, zijn niet te tellen, maar er is beterschap in zicht.

Op ’t werk had ik de neiging om fouten van anderen algauw zelf recht te zetten, maar op die manier blijf je natuurlijk tegen diezelfde problemen aanlopen. Als je echter consequent meldt wat er fout gegaan is en het ook door diezelfde persoon in orde laat maken, geef je hem/haar tenminste de kans om bij te leren.

In het begin heb je daar onzettend veel werk mee, maar na verloop van tijd mindert dat gelukkig wel. Elke keer als ik een verkeerde boeking tegen kom, neem ik foto’s en duid ik aan wat er fout gelopen is, hoe dat rechtgezet moet worden en hoe die fouten voorkomen kunnen worden.

Het is niet leuk om altijd de zaag uit te hangen, degene te zijn die alweer commentaar heeft, maar anders geraken we niet vooruit hé?

Verder neem ik ook niet meer zomaar alles aan, ik denk eerst “Moet ik dat wel doen, is dat wel voor onze afdeling?”, al valt dat niet altijd in goede aarde. Ieder zijn job en ’t is niet dat ik niks te doen heb, want op dit moment heb ik het echt druk genoeg met het werk, dat inderdaad via onze afdeling moet gebeuren.

De voordelen van dat alles, vraag je? Het spaart me ontzettend veel frustratie! Ik heb niet meer het gevoel altijd voor alles verantwoordelijk te zijn en ik weet ondertussen dat ik er gerust in kan zijn, dat de problemen opgelost worden en dat de collega’s van de andere diensten bewust bezig zijn om hun werkwijze bij te sturen.

Ik ben niet de eerste die zo is gaan werken hoor, ik heb gewoon de raad opgevolgd van een paar collega’s die hetzelfde werk doen als ik. Samen beginnen we nu echt vooruitgang te zien, al durven sommige “project-managers” wel eens roet in het eten te gooien!

😉